پیوند و همگراییِ آموزه های اسلامی با تعالیمِ عرفانی در حوزه نماز
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت حیدریّه
doi
10.22103/jll.2016.1577چکیده
رویکردهای باطنی و شیوههای ژرف نگرانه به متون مقدّس و ارکان عبادی، از شاخصههای تفکّر عرفانی است که البته هرگز به معنای غفلت از ظواهر دین و شریعت و تخطّی از احکام شرعی نیست. این ادعّا در بررسی نظریّات و تعالیم عارفان در حوزة یکی از ارکان اعتقادی اسلام یعنی نماز، قابل بررسی است. در تعالیم عرفانی در کنارِ تبیین طریقت، حفظ ظواهر شریعت و مطابقت این تعالیم را با آموزههای اسلامیِ مندرج درمنابعِ کتاب و سنّت ملاحظه میکنیم به گونه ای که گویا برخی از این سخنان، ترجمانِ منابع فوق هستند. در مقالة حاضر، جایگاه و منزلت نماز، آثار و برکات نماز، عواقب تقصیر و تقاعد در نماز، سه محورِ اصلی بحث هستند که نخست به بررسی دیدگاه شریعت (از روی منابع کتاب و سنّت) به آن پرداخته شده است آنگاه با توجه به ادبیّات منظوم و منثور عرفانی سخنان عارفان را در این زمینه نقل کردهایم و سپس میزان انطباق پذیری آموزههای اسلامی را با تعالیم عرفانی در این باب مورد سنجش و داوری قرار داده ایم.