حکمرانی و اقتصاد سیاسی بحران آب در جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه آموزشی علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، ایران.
2 دانشجوی دکتری رشته علوم سیاسی گرایش سیاستگذاری عمومی، گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
3 استادیار و عضو هئیت علمی، گروه علوم سیاسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
4 استادیار و عضو هئیت علمی، گروه علوم سیاسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
10.22124/wp.2021.18134.2671چکیده
در سالهای اخیر بحران آب در ایران با نمودهایی همچون خشک شدن دریاچهها، رودخانهها و تالابها، کاهش سطح آبهای زیرزمینی، فرونشست زمین، تخریب کیفیت آب، فرسایش خاک، بیابانزایی و طوفانهای گردوغبار علنی شده و پیامدهایی را در وجوه مختلف در پی داشته؛ هر چنداز اصلیترین پیامدها وقوع و تشدید مشکلات امنیتی همچون تضعیف مشروعیت نظام و قدرت ملی، شورش و اغتشاش، تنشهای محلی و منطقهای بوده است. این پژوهش با بهرهگیری از روش توصیفی و استفاده از منابع کتابخانهای در وهله نخست در پی تشریح وضعیت بحران آب بهعنوان یک مشکل امنیتی در ایران و سپس، تبیین مدل نهادگرایی با هدف سیاستگذاری است. مرکز ثقل تحلیل نهادگرایانه، تأکید بر نقش نهادها بهعنوان یک متغیر مستقل در شکل دادن به روندها و نتایج کنشهای فردی و جمعی از طریق تصویب و اجرای قانون است. در این بین قوانینی از قبیل قانون حفظ و حراست منابع آبهای زیرزمینی کشور، قانون آب و ملی شدن آن، قانون توزیع عادلانه آب در شمار قوانین مرتبط با حوزه آب قابل ذکر هستند؛ اما در مجموع قادر به کاهش یا رفع بحران آب نشدهاند. در مجموع به نظر میرسد سیاستگذاری بر مبنای مدل نهادی، منجر به شناخت بهتر ناکارآمدی قوانین گذشته و بازتعریف رابطه نهادهای دخیل در مدیریت آب از طریق وضع قانون جدید، بهبود حکمرانی و اقتصاد سیاسی آب و در نتیجه کاهش پیامدهای امنیتی ناشی از بحران آب خواهد شد.