فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اندیشه‌های دینی و و باورهای مذهبی، مهمترین بخش تئوریک یک نظام عقیدتی و سیاسی است. دغدغه‌ی آموزش صحیح این عقاید و شیوه‌های تاثیرگذار آموزش آن به کودکان و نوجوانان، از آن نیز مهم‌تر بوده است. در همه جوامع، بخش بزرگی از این رسالت، بر عهده ادبیات آن سرزمین است. در این میان هر کدام از شاعران و نویسندگان، با شیوه‌های خاص خود، سهمی در تربیت اخلاقی این گروه دارند؛ اما طبعاً هر شیوه‌ای مقبول و مطبوع واقع نخواهد شد. این پژوهش با تکیه بر شیوه توصیفی ـ تحلیلی سعی کرده با جست و جو در اشعار مهدوی یحیی علوی فرد، موضوع مهدویت و خصواصاً چگونگی بیان، و ارائه این موضوع را به کودک و نوجوان بررسی کند. علوی فرد موضوع ظهور را در آثارش به عنوان یکی از مهم‌ترین اصول عقاید شیعی، ترویج می‌کند. شیوه او با سبک خاص زبان هنری‌اش همراه است؛ اسلوب او در سروده‌های مهدوی‌، اینگونه است که برای ارتباط عمیق‌تر با مخاطب، از روایت و نقل داستان بهره می‌برد، او در این سروده‌ها، ضمن رعایت ارتباطی پیرنگ‌وار، مقصود خود را در ابتدای شعرش بیان نمی‌کند و مخاطب را پرسشگرانه با جریان شعر همسو می سازد، سروده‌هایش را به احادیث معتبر، مستند می‌سازد‌، مستقیماً از منجی نام نمی‌برد، به گوشه‌ای از ظلم و نابرابری در جهان اشاره می‌کند، ذهن کودک و نوجوان را نسبت به این نابرابری‌ها و بی‌عدالتی‌ها، به سوال وامی‌دارد، و با خبر آمدن یک منجی نجات‌بخش، ضمن اینکه ذهن مخاطب را درگیر سوالی بی‌جواب نمی‌کند، به او امیدواری و مثبت‌اندیشی می‌بخشد.