سیاست آبی اسرائیل در مدیترانه شرقی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی تهران.
2 استاد دانشگاه خوارزمی تهران
3 عضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی تهران
doi
10.22124/wp.2021.17661.2796چکیده
چکیدهماهیت سیاسی منابع آب در خاورمیانه و پیشبینی اینکه آب جای نفت را به عنوان یک منبع منازعه بگیرد به عنصری تعیین کننده در تامین ثبات و آرامش منطقه به شمار میرود. مصرف زیاد آب با توجه به الگوی رشد جمعیتی خاورمیانه و سیاستهای پر تنش آبی دولتها برای سیطره بر آبهای مرزی و زیرزمینی بخصوص در مدیترانه شرقی، مدیریت آب را در آن منطقه بحرانزا کرده است. اسرائیل با ترکیبی از سیاست تهدید و ترغیب به صلح با اعراب به سرقت آب از رودخانههای مرزی و سفرههای زیرزمینی دست زده است و هرگونه قرارداد آبی را منوط به تامین آب اسرائیل دانسته است و کنترل بر منابع آبی رود اردن، یرموک، حصبانی، بانیاس و کلیه سفرههای آبی کلیدی را به عنوان حداقل نیاز امنیتی خود تلقی میکند. علاوه بر این با استفاده از تکنولوژی نمکزدایی آب به دنبال حل کمبود آب خود در مقایسه با محیط پیرامونی گام برداشته است. با تشریح مبحث سوال مقاله آن است که، اسرائیل چگونه به تامین امنیت آبی در قیاس با محیط پیرامونی خود دست زده است؟ نتایج حاکی از آن بوده که اسرائیل با سیاست توسعه سرزمینی مناطق جولان و کرانه باختری و بهرهگیری از راهبرد نمکزدایی به همراه اصلاح الگوی مصرف و هزینه به تامین امنیت آبی خود دست زده است. نویسندگان این مقاله با روش تبیینی بر اساس دادههای کتابخانهای و اظهارنظر مقامات سیاسی به تبیین آن پرداختهاند.