گسترش روابط شورای همکاری خلیج فارس و اسراییل: تبیینی از منظر واقع گرایی
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه گیلان
2 کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای، دانشکده روابط بین الملل، وزارت امور خارجه
doi
10.22124/wp.2020.18245.2682چکیده
روابط شورای همکاری خلیجفارس با اسراییل به طور تاریخی متاثر از فرآیند صلح فلسطین و اسراییل بوده و عدم شکلگیری توافق بین فلسطین و اسراییل، نقش مهمی در عدم عادیسازی روابط این بازیگران داشته است. با این حال با گذشت زمان از اهمیت این موضوع کاسته شده و مناسبات سیاسی، اقتصادی و امنیتی بین اعضای شورای همکاری خلیج فارس و اسراییل به طور روزافزونی توسعه یافته است. امارات و بحرین به برقراری روابط دیپلماتیک رسمی با اسراییل اقدام نمودهاند که نمادی از تغییر جهتگیریها در سیاستهای خاورمیانه است و میتواند زمینه ائتلافهای جدیدی را در منطقه ایجاد کند. این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش است که چرا اعضای شورای همکاری خلیج فارس و اسراییل به طور روزافزونی به تعمیق همکاری-های سیاسی، اقتصادی و امنیتی روی آوردهاند به گونهای که برقراری روابط دیپلماتیک رسمی و حتی چشمانداز نوعی اتحاد منطقهای بین برخی از اعضای شورای همکاری خلیج فارس با اسراییل بیش از هر زمان دیگری مطرح است؟ یافتههای پژوهش حاکی از آن است که نوع روابط اعضای شورای همکاری خلیجفارس با اسراییل و دلایل آن با توجه به دغدغههای کشورهای عضو متفاوت است. با این حال عمده اعضای شورای همکاری برای کسب حمایت استراتژیک آمریکا، ارتقای جایگاه منطقهای خود و مقابله با تهدیدات پیشرو به گسترش روابط با اسراییل روی آوردهاند. اسراییل نیز برای ارتقای جایگاه منطقهای، خروج از انزوای دیپلماتیک و شکلدهی جبههای در مقابل ایران به تعمیق روابط با این کشورها پرداخته است. روش این پژوهش تبیینی است و بر دوره ریاست جمهوری ترامپ تمرکز دارد.
