استعارهی فضایی نقشهنگاری و وجوه دِلالی آن در رمان امپراطور کلمات
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه کردستان
doi
10.22099/jcls.2019.34527.1723چکیده
پارسا یعقوبی جنبهسرایی* چکیدهیکی از مفاهیم محوری و مشترکِ حوزههای معرفتی همچون عرفان، فلسفه، روانشناسی، روانکاوی و مطالعات پسااستعماری؛ تبیین وضعیت دولبهی کنش نشانهورزی یعنی هستی- هویتبخشی همراه با فقدان است که موضوع بازنمایی برخی از روایتهای ادبی از جمله داستانهای کودک و نوجوان شده است. رمان «امپراطور کلمات» در مقام نمونهای برجسته از تلقی فوق در ادبیات داستانی کودک و نوجوان فارسی است که با تکیه بر استعارهی فضایی نقشهنگاری به بازنمایی آن موضوع پرداخته است. در این نوشتار وجوه دِلالی استعارهی مذکور به شیوهی توصیفیتحلیلی دلالتیابی و تفسیر شده است. نتیجه نشان میدهد که مؤلف-راوی رمان امپراطور کلمات با روایتپردازی مبتنی بر تداخل سطوح روایی از بالا به پایین و بالعکس، از یک سو هویتمندی یا هویتپذیری سوژهابژههای داستانی را با تکیه بر استعارهی نقشهنگاری و با تکیه بر دو سمبل یا عنصر خطو کلمه بازنمایی کرده؛ درعینحال، فقدان برآمده از هویتمندی را که شامل انواع محاکمه، معاینه، جنگ، زندانیشدن و جدایی است، نشان میدهد. موازی با این وضعیت، مؤلف-راوی داستان سعی کرده است تا با وجوهی از تعویق خودِ کنشگران، نیز تعلیق برخی از نشانهها همچون پاککردن خطها، شاعرانگی، دیوانهنمایی، کولیگری و شوریدگی، اُمّینمایی، بیکلمهگی و بینامی نیز مرزشکنیروایی، امکانِ گذرِ نمادین از فقدان نهفته در نشانمندی و هویتپذیری را به نمایش بگذارد.