بررسی مقایسهای اثر تیمار پوششی سیلیکات سدیم و نانورس بر ویژگیهای مقاومت به آتش و مکانیکی کاغذ حاصل از خمیر سودای باگاس
نویسندگان
1 گروه علوم و مهندسی کاغذ، دانشکدة مهندسی چوب و کاغذ، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، ایران.
2 گروه علوم و مهندسی کاغذ، دانشکدة مهندسی چوب و کاغذ، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، ایران.
3 گروه علوم و مهندسی کاغذ، دانشکدة مهندسی چوب و کاغذ، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، ایران.
4 گروه علوم و مهندسی کاغذ، دانشکدة مهندسی چوب و کاغذ، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ایران.
doi
10.22059/jfwp.2025.395287.1348چکیده
کاغذهای سلولزی بهدلیل ویژگیهایی مانند وزن سبک، قابلیت بازیافت و زیستتخریبپذیری، در صنایع مختلف از جمله بستهبندی، ساختمان و دکوراسیون کاربرد گسترده ای دارند. با این حال، وجود گروههای عاملی هیدروکسیل و ساختار متخلخل آنها، سبب کاهش مقاومت در برابر حرارت و آتش میشود و استفاده از این مواد را محدود میسازد. بهمنظور ارتقای ویژگیهای مکانیکی و مقاومت حرارتی، در این پژوهش، از تیمار پوششی سیلیکات سدیم و نانورس مونتموریلونیت همراه با نشاستة کاتیونی بر روی کاغذ حاصل از خمیر سودای باگاس استفاده شد. محلول پوششدهی در غلظتهای 10، 20 و 30 درصد اعمال و نمونهها از نظر ویژگیهای فیزیکی، مکانیکی و حرارتی ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که تیمار با سیلیکات سدیم، در غلظت ۲۰ درصد بهترین بهبود در ویژگیهای مقاومتی و در غلظت ۳۰ درصد، بیشترین مقاومت در برابر اشتعال را فراهم میکند. در آزمون اشتعالپذیری عمودی نیز هر دو تیمار موجب کاهش زمان سوختن و افزایش طول زغال شدند. اما، سیلیکات سدیم با تشکیل لایة معدنی سرامیکی پایدار، در کاهش گسترش شعله و افزایش بقایای زغالی برتری داشت. این لایه نه تنها مانع نفوذ اکسیژن به بافت سلولزی شد بلکه از پیشرفت سریع تخریب حرارتی جلوگیری کرد. آزمون وزنسنجی حرارتی TGA نشان داد که تیمار سیلیکات سدیم موجب افزایش دمای آغاز تخریب و افزایش درصد زغال باقیمانده در دمای 600 درجة سلسیوس شد. نتایج طیفسنجی FTIR نیز افزایش شدت پیوندهای سیلیکاتی و کاهش بیشتر گروههای هیدروکسیل را تأیید کرد .در مجموع، تیمار با سیلیکات سدیم برتری داشته و میتواند رویکردی کارآمد برای تولید کاغذهای مقاوم به حرارت، در کاربردهای صنعتی باشد.