آسیبشناسی پایاننامههای کارشناسی ارشد دانشجویان ادبیات کودک بررسی کاستیها و خطاهای رایج
نویسندگان
1 Shiraz, Shiraz University, Eram Pardis, the department of foreign languages and literature
2 دانشکده روانشناسی وعلوم تربیتی، بخش فلسفه تعلیم و تربیت
doi
10.22099/jcls.2018.27937.1566چکیده
دانشگاهیشدن ادبیات کودک در ایران، همچنان که در غرب، به توجه بیشتر به «روش تحقیق» و در نتیجه، پیشرفتهای روششناسیک چشمگیر در پژوهشهای این حوزه انجامیده است؛ اما تکرار برخی خطاها و کاستیها در پایاننامههای دانشجویان هشداردهنده است و بر ضرورت آسیبشناسی تحقیق در این قلمرو دلالت دارد. هدف ما در این پژوهش آشکارساختن این خطاها و کاستیها و بحث دربارهی آنها است. نمونههای بررسیشده در این تحقیق 25 پایاننامه در رشتهی کارشناسیارشد ادبیات کودک است که در چهارمین جشنوارهی پایاننامههای برتر مرکز مطالعات ادبیات کودک دانشگاه شیراز شرکت کردهاند. در انجام تحقیق، نخست با مطالعهی تمام نمونههای یادشده فهرستی از کاستیها و خطاها را تنظیم و درصد حضور آنها را محاسبه کردیم. سپس کوشیدیم این کاستیها و خطاها را برجسته ساخته، دربارهی آنها بیشتر گفتوگو کنیم. نمونهگیری در این پژوهش از نوع «دردسترس» و روش دادهکاوی، تحلیل محتوای استقرایی میرینگ (2000) بوده است. 27 کاستی یا خطا در این مقاله فهرست شده است. درصدها نشان میدهند که پربسامدترین کاستی و خطا، پرهیز از بهکاربردن ضمیر «من» هنگام اشاره به خود در مقام محقق، برنگشتن به پیشینه و مقایسهنکردن یافتههای پژوهش با یافتههای دیگران و به فراموشیسپردن ذوق و خلاقیت است. یافتههای این پژوهش بیانگر این ضرورت است که دانشجویان این رشته باید مطالعات بیشتری در زمینهی تحقیق در ادبیات کودک داشته باشند و با تحقیقهای برتر در سطح ملی و جهانی بیشتر آشنا شوند. همچنین توجه بیشتر و دقیقتر استادان راهنما، استادان مشاور و نیز داوران این تحقیقها به این خطاها و کاستیها از ضرورتهای گریزناپذیر برای ارتقای سطح کیفی تحقیق در ادبیات کودک دانشگاهی کشور است.
