اقتصاد و معیشت کوچنشینان غرب زاگرس مرکزی پیش از دولت مدرن از دیدگاه انسان شناسی-باستان شناسی
نویسندگان
1 دکتری باستانشناسی
doi
10.22059/ijar.2022.348779.459774چکیده
اقتصاد ایلهای مورد پژوهش(خزل، ملکشاهی و کلهر ایوان) در وحله اول بسیار ساده و ابتدایی مینماید که بر تولید و مصرف و بطور کلی اساس آن بر پروروش گوسفند و بز استوار است. بهطوری که گوسفند را میتوان ستون اصلی و شاکله این اقتصاد بهشمار آورد، بعد از آن بز از نظر تعداد نیز دومین حیوان اهلی به شمار میرود که این عشایر برای استفاده از موی و کرک، گوشت و پوست آن نگهداری میکردند. ترکیب این دو حیوان نیز بیانگر وضعیت اقتصادی خانوار ها به شمار رفته و میرود. درکنار نگهداری دام به کشاورزی و داد و ستد با جوامع دیگر میپردازند که دراین مبادلات بیشتر تولیدات خود را عرضه میکردند. بنابراین بررسی سیستم اقتصادی ایلهای کوچنشین ساکن در غرب زاگرس مرکزی(ایلام) میتواند تا حدودی روشن کننده بسیاری از ابهامات در دوران پیش از تاریخی و تاریخی(به ویژه کاسیان) و حتی دورههای بعد باشد. این موضوع زمانی اهمیت پیدا میکند که با استقرارها و دادههای باستانشناسی روبرو هستیم که نشاندهنده تبادلات اقتصادی و فرهنگی گستردهای بین نواحی غرب زاگرس مرکزی با نواحی بینالنهرین است، اما ماهیت این تبادلات و چگونگی آن نامشخص است و باستانشناسان فقط به تشابه و مقایسه این دادهها اکتفا کردهاند. بنابراین پرداختن به سیستم اقتصادی ایلهای غرب زاگرس مرکزی که میتواند علاوه بر جنبههای داخلی اقتصاد این کوچنشینان بخشی از سوالات و زوایای پنهان این مروادات را برای پژوهشگران روشن نماید. بر این اساس کوشیده شد، تا ضمن بررسی اقتصاد کوچنشینان و زمینههای بومی این اقتصاد، سپس به مطالعه عوامل مختلف از جمله جمعیت، جنگ و غارت و مراکز مبادلاتی و شیوههای داد و ستد این کوچنشینان پرداخته شده است.