الگوی مصرف ظروف پلاستیکی یکبار مصرف؛ نمونهی موردی شهر تهران
نویسندگان
1 استادیار گروه انسان شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/ijar.2022.346080.459763چکیده
طبق تحقیقات انجام شده پیشین، غذا خوردن و نوشیدن در ظروف یکبار مصرف پلاستیکی میتواند خطرات و ضایعاتی برای بدن انسان ایجاد کند. همچنین رها کردن این ظروف در طبیعت به دلیل طولانی بودن دوره بازگشت آن به چرخه طبیعت مشکلات زیست محیطی ایجاد خواهد کرد. در این تحقیق برآنیم که با بررسی نگرش مردم نسبت به مصرف این ظروف به این موضوع بپردازیم که طی چه فرایندی فرهنگ نحوه غذا خوردن و آشامیدن تغییر کرده است؟ از اینرو با صد نفر از شهروندان تهرانی طبقه متوسط اقتصادی، مصاحبه عمیق انجام دادیم. یافتههای این تحقیق نشان داد علیرغم آگاهی این شهروندان از این مسائل باز این ظروف به دلیل راحتی در مصرف و حمل، ارزان بودن، دسترسی آسان، تغییر سبک زندگی، مصرفگرایی و تنوع در رنگ و شکل این ظروف برای استفاده در مهمانیها و همچنین تصور بهداشتیتر بودن آن نسبت به سایر ظروف نزد مردم مورد استفاده فراوان قرار میگیرد و به نوعی سبک غذاخوردن آنان را تحت شعاع خود قرار داده است. از منظری گیدنزی میتوان کل پدیده یک بار مصرف را نظامی انتزاعی دانست که به از جاکندگی کنش (از جمله کنشهای مرتبط با خوردن و آشامیدن) از زمان- مکان محلی و بازاستقرار آن در سطحی دیگر میشود. اعتماد به این نظام انتزاعی ایجاد شده در حدی است که مضرات مصرف این ظروف و آسیبی که به بدن و طبیعت وارد میکنند مد نظر قرار گرفته نمیشوند.