چرخه اعتماد در روابط بین‌ الملل: مطالعه موردی ایران و امریکا

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روابط بین‌الملل دانشگاه گیلان

2 استاد گروه علوم سیاسی دانشگاه گیلان

doi
10.22124/wp.2019.3718
چکیده

با توجه به نقش اعتماد به‌مثابه امری معناشناختی در مصالحه‌ها و منازعات بین‌المللی مقاله حاضر به بررسی مفهوم اعتماد و ابعاد مختلف آن می‌پردازد، در این مقاله ضمن بررسی ابعاد مختلف مفهوم اعتماد و با در نظر گرفتن آن به صورت چرخه‌ای که قابلیت ایجاد، تداوم، شکست و یا بازتولید خود را دارد با استفاده از گزاره‌های مکاتب برساخته­گرایی به رابطه دو کشور ایران و امریکا و جایگاه آن‌ها در درون این چرخه می‌پردازیم. پژوهش‌ها نشان می‌دهد کشورهایی که وارد چرخه‌ی اعتماد می‌شوند به دلیل دگرگونی شرایط و عوامل مختلف درونی چرخه، اعتماد بین آن‌ها ممکن است خدشه‌دار شود و گاهی بهبود یابد و بازتولید شود و یا در صورت عدم توانایی بازتولید و بازگشت به اعتماد اولیه با فروپاشی کامل چرخه‌ی اعتماد روبه‌رو شوند. تکیه اصلی بحث با توجه به عدم‌تغییر چهل‌ساله­ی ساختار موجود جمهوری اسلامی ایران، به تأثیر کارگزاران و گزاره‌های معنایی و روانشناسی بین آن­ها مربوط می­شود. با عنایت به اینکه یافته‌های تاریخی این مقاله حاکی از تأیید ظهور و سپس افول اعتماد بین دو کشور از زمان ایجاد ارتباطات اولیه تا به امروز و از چشم‌انداز نظری یافته‌های این مقاله معطوف به تأثیر کارگزاران دو کشور در تصمیم سازی­، در طول تاریخ خود ابتدا وارد چرخه‌ی اعتماد شده‌اند اما در نهایت با وارد شدن در چرخه­ی بازخورد رفتارهای متقابل باعث بی‌اعتماد در رابطه خود شده‌اند. روش تحقیق در این مقاله تجربی_ تحلیلی  است و روش جمع‌آوری داده‌ها نیز کتابخانه‌ای است.