بررسی فرآیند فردیت در داستان کبوتر سفید کنار آینه از احمدرضا احمدی
نویسندگان
1 دانشآموخته زبان و ادبیات فارسی. گرایش ادبیات کودک و نوجوان. عضو گروه رمان نوجوان مرکز مطالعات ادبیات کودک/ دانشگاه شیراز
2 دانشیار بخش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیراز
doi
10.22099/jcls.2017.4040چکیده
داستانهایی که برای کودکان نوشته میشوند سرشار از نمادهایی است که اگر بهخوبی رمزگشایی و تبیین شوند میتوانند ما را در رسیدن به درکی متفاوت و گاه عمیقتر از داستان هدایت کند. از رویکردهایی که راه منتقد را برای بررسی لایههای ژرفتر اثر باز میگذارند میتوان به نقد کهنالگویی یونگ اشاره کرد. یونگ با تبیین واژههای بهکارفته در اثر بهعنوان نمادهای ناخودآگاه جمعی انسان، به تحلیل و بررسی آفرینشهای ادبی میپردازد. در این پژوهش سعی شده است تا داستان کبوتر سفید کنار آینه از احمدرضا احمدی با رویکرد نقد کهنالگویی یونگ و در سه سطح موقعیتهای کهنالگویی، نمادهای کهنالگویی و شخصیتهای کهنالگویی بررسی شود.یافتههای پژوهش نشان میدهد که این داستان با دربرداشتن سه سطح فوق در پی رسیدن و رسانیدن کودک به فردیت است. بهعبارتدیگر در این داستان کودک با آغاز و به پایانبردن سفری که بیشباهت به گذر از معصومیت و کسب تجربه و رسیدن به معصومیتی نظاممند نیست، فرآیند فردیت خویش را کامل میکند و به وحدت خودآگاهی و ناخودآگاهی میرسد.