فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

«باراک اوباما» با اعتقاد به سنت جفرسونی در سیاست خارجی، حفظ اصول انقلاب استقلال آمریکا را در گرو این می­دانست که سیاست خارجی آمریکا کمتر فعال باشد تا آزادی و امنیت شهروندان آمریکایی در داخل به خطر نیفتد. بنابراین با انتقاد از سیاست مداخله­گرانه جرج بوش استراتژی تغییر را انتخاب نمود. اوباما در دوران ریاست جمهوری خود  با چندین مشکل تثبیت شده مانند تبعات حضور آمریکا در جنگ عراق و افغانستان و رکود بزرگ سال 2008 به عنوان مشکلات قدیمی و با موارد جدیدی مانند مداخله در لیبی، شورش­های عربی و قدرت افزایی ایران در خاورمیانه مواجه بود.با توجه به تبعات رکود بزرگ در داخل آمریکا و تقویت نابسامانی­های داخلی توسط آسیب­های ناشی از استراتژی جنگ پیشگیرانه و مداخله­های نظامی دولت جورج بوش، اوباما تصمیم گرفت تا با تأکید بر اولویت­های ملی به جای اولویت­های بین­المللی تلاش نماید تا ضمن کاهش تعهدات آمریکا در خارج هم به مسائل داخلی آمریکا بپردازد و هم به احیای قدرت و نفوذ جهانی آمریکا مبادرت نماید.در این راستا پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که اوباما استراتژی تغییر خود را چگونه عملیاتی نمود؟ در پاسخ به پرسش مذکور این فرضیه محوری مطرح می­شود که تاکتیک­های موازنه از راه دور، تأکید بر آسیای اقتصادی،چندجانبه­گرایی، تعامل و مشارکت عمیق استراتژیک و به­کار­گیری منطق «دیپلماسی اول» شیوه­های عملیاتی نمودن استراتژی تغییر اوباما بود. مفصل بندی دو نظریه بین­المللی­گرایی لیبرال و نهادگرایی می­تواند حامی نظری مناسبی برای پژوهش حاضر باشد و سیاست خارجی اوباما را تبیین کند.