اخلاق جنگ از دیدگاه امام خمینی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای سیاستگذاری فرهنگی دانشگاه بینالمللی امام رضا
2 استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه بوعلی سینا
doi
10.22084/rjir.2019.16854.2477چکیده
در میان سه سنّت عمدهی اخلاق جنگ، نظریهی جنگ عادلانه بیش از همه مورد توجه قرار گرفته و تحقیقات در حوزهها و مباحث آن، شتاب و وسعت قابل توجهی یافته است. در این مقاله، عرضهی سؤالات بنیادین این حوزه بر اندیشهی امام خمینی(ره) و بازسازی آرای ایشان در این زمینه است. لذا پس از مرور سنتهای مزبور و با ارائهی قرائتی مبتنی بر روش درونفهمی از آثار و بیانات امام خمینی(ره)، استدلال خواهد شد که آراء ایشان در خصوص اخلاق جنگ با سنت جنگ عادلانه شباهت بیشتری دارد؛ این تشابه در مباحث مربوط به آغاز جنگ (دلایل عادلانه، نیّت صحیح، مراجع ذیصلاح تصمیمگیری، جنگ به عنوان آخرین حربه) و حین جنگ (تفکیک و تمییز افراد دخیل در جنگ و بیگناهان) و خاتمهی جنگ (رعایت حقوق مردم دولت شکست خورده، مجازات متجاوزین و خاطیان، تأسیس حکومت مردمی و پایان دادن به اشغالگری) مشاهده میشود. ولی رویکرد نیتمدار، فضیلتمحور و تکلیفمدارِ امام خمینی(ره) در حوزهی اخلاق باعث شده تا آرای ایشان با قواعد و اصول نتیجهمدارِ متفکران سنت جنگ عادلانه در حوزههایی نظیر تناسب (سنجش سود و زیان ورود به جنگ)، شرط احتمال موفقیت (در صورت مبادرت به جنگ) و تأثیر دوگانهی جنگ (سنجش میزان تلفات از میان افراد بیگناه نسبت به دستاوردهای حملات) مباینت داشته باشد. البته شباهتها و توازیهای آرای امام خمینی(ره) با سنت مزبور، لزوماً از شباهت محتوایی و مبنایی حکایت نمیکند و حداقل قسمتی از آن به منابع مشترک آرای امام و سنت مذکور برمیگردد.