کمیت، کیفیت و فرم تنة درختان در سه پارسل بهرهبرداری شده، حفاظتی و تفرجی در تودههای راش آمیخته، (مطالعة موردی: جنگل ناو اسالم)
نویسندگان
1 گروه علوم و مهندسی جنگل، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعهسرا، ایران.
2 گروه علوم و مهندسی جنگل، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعهسرا، ایران.
3 گروه جنگلداری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خلخال، خلخال، ایران.
4 گروه علوم و مهندسی جنگل، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، صومعهسرا، ایران.
doi
10.22059/jfwp.2023.355827.1243چکیده
در پژوهش حاضر کمیت، کیفیت و فرم تنة درختان در سه پارسل بهرهبرداری شده، حفاظتی و تفرجی در توده های راش آمیخته ناو اسالم بررسی شد. کیفیت و فرم تنة درختان با استفاده از روش نمونهبرداری تصادفی منظم اندازهگیری و ارزیابی شد. نتایج نشان داد که فراوانی درختان زنده در پارسل تکگزینی (268 اصله در هکتار) و تفرجی (210 اصله در هکتار) کمتر از پارسل حفاظتشده (389 اصله در هکتار) بود. فراوانی گونههای راش، شیردار و توسکا در پارسل بهرهبرداری شده و گونههای راش و توسکا در پارسل تفرجی بهطور معنیداری بیشتر از پارسل حفاظت شده بود. میانگین فراوانی خشکدارها در پارسلهای حفاظتی، تکگزینی و تفرجی بهترتیب 18/3، 9/4 و 8/4 اصله در هکتار بود. فراوانی درختان بدفرم در پارسل پارسلهای حفاظتی، تفرجی و بهره برداری شده بهترتیب 8/9، 5/5 و 2/8 درصد بود. هرچند بهرهبرداری موجب افزایش فراوانی بد فرمیهای انحناء و کجی شده بود، اما در مقابل موجب کاهش فراوانی بد فرمیهای مخروطی و پوسیدگی شده بود. در مجموع، فراوانی درختان با کیفیت و فرم مناسب در پارسلهای بهرهبرداری شده و تفرجی بیشتر از پارسل حفاظتی بود. نظارت منظم و بلندمدت کمیت، کیفیت و فرم تنة درختان ممکن است رویکرد خوبی برای همسوسازی اهداف اکولوژیک و اقتصادی در مدیریت جنگل باشد.