واکاوی عنصر امر به معروف و نهی از منکر در سبک زندگی موسوی و رفتار سیاسی امام خمینی‌(ره)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری رشته علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی

2 استاد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی

doi
10.22084/rjir.2018.17230.2523
چکیده

امر به معروف و نهی از منکر به‌عنوان یکی از احکام اجتماعی اسلام، دارای چنان ظرفیت عظیمی است که حرکت آفرینی و بسیج مردمی برای دست زدن به قیام و انقلاب، تنها بخشی و البته بخش اعظم آن می‌باشد. این ظرفیت در قیام موسی بن عمران(ع) جلوه‌هایی از توان خود را در مواجه با فرعون و بسیج بنی‌اسرائیل و هجرت تاریخی آنها به نمایش گذارد. در انقلاب اسلامی هم توسط عالمی دینی و مجتهدی زمان‌شناس یعنی امام خمینی‌(ره) برای انسجام بخشی و سازماندهی ملت ایران در برابر منکر زمامدار فاسد به‌کار گرفته شد. نتیجه هر دو حرکت سرنگونی ساختار سیاسی و دست‌یابی به قدرت و ایجاد نظامی سیاسی بر مبنای دین و معارف الهی بوده است. آنچه این مقاله در صدد تبیین آن است، چگونگی کاربرد این فریضه در حوزه اجتماع و جلوگیری از مفاسد کلان سیاسی و اجتماعی و بهره‌برداری از ظرفیت آن برای ایجاد انقلاب و نظام سازی با تأکید بر دو مورد سبک زندگی موسوی و رفتار سیاسی امام خمینی(ره) می‌باشد.