فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

درِ کابینت MDF به‌طور معمول به‌صورت قاب با اتصال فارسی با دوبل، بیسکویت، کلیدهای پلاستیکی و قلیف با چسب ساخته می‌شود. به‌دلیل سرعت کار و گیرایی، اغلب از چسب سیانوآکریلات (CA) برای چسباندن آنها استفاده می‌شود، اما این روش غیراصولی است، زیرا به‌دلیل شکننده بودن، چسب بعد از مدتی از ناحیۀ اتصال جدا می‌شود. از این‌رو این تحقیق با هدف بررسی تأثیر جنس قلیف (تخته چندلا، تخته‌ فیبر و چوب صنوبر)، نوع چسب پلی‌اورتان (PU) و پلی‌وینیل استات (PVAc) و کاربرد پیچ به‌عنوان اتصال‌دهندۀ مکانیکی بر ظرفیت تحمل لنگر خمشی قاب MDF تحت بار کشش قطری انجام گرفت و نتایج با قاب کامل برش‌داده‌شده با CNC مقایسه شد. بارگذاری با دستگاه 0308 Hounsfield با سرعت بارگذاری 5 میلی‌متر بر دقیقه انجام گرفت. نتایج نشان داد که با تغییر جنس قلیف، نوع چسب و اتصال‌دهندۀ مکانیکی مقاومت اتصالات به‌ترتیب 2/79، 1/69 و 7/131 درصد تغییر کرد. کمترین لنگر خمشی مربوط به اتصال ساخته‌شده با قلیف تخته چندلا و چسب PVAc بدون پیچ (47/6 نیوتن متر) و بیشترین آن مربوط به دو اتصال ساخته‌شده با قلیف تخته ‌فیبر و صنوبر با چسب PU به‌همراه پیچ بود (به‌ترتیب83/50 و 68/48 نیوتن متر). لنگر خمشی نمونه‌های ساخته‌شده با قلیف تخته فیبر و صنوبر با چسب PU به‌همراه پیچ حتی از نمونه‌های قاب کامل بیشتر بود (به‌ترتیب4/12 و 6/7 درصد). از این‌رو برای کاهش دورریز ناشی از برش قاب کامل، باید هر سه قلیف بررسی‌شده با چسب PU به‌همراه پیچ برای ساخت قاب استفاده شود.