شخصیتسازی و شخصیتپردازی در آثار اقتباسی از مثنوی مولوی برای کودکان و نوجوانان
نویسندگان
1 دانشگاه شیراز
2 دانشگاه شیراز
doi
10.22099/jcls.2013.552چکیده
شخصیتسازی و شخصیتپردازی یکی از عناصر مهم در آثار داستانی کودک و نوجوان است و به دلیل اهمیت فراوان آن، نویسندگان همواره در گزینش و عملکرد شخصیتهای داستانی آثار خود دقت کردهاند. در آثار ادبی اقتباسی از متون کهن نیز شخصیتپردازی از جایگاه مهمی برخوردار است؛ به گونهای که شخصیتها ابزار بیان اندیشه و پیام نویسنده قرارگرفتهاند. شخصیتهای آثار اقتباسی از مثنوی بهترین نمونه برای اثبات این ادعا هستند. در این مقاله، نخست انواع شخصیت در 35 اثر اقتباسی از مثنوی، از جمله خاله خودپسند، راز و پرنده سخنگو، برای کودکان و نوجوانان، معرفی و دستهبندی شده است، در ادامه مهمترین ویژگیهای شخصیتهای این آثار معرفی شده و میزان دخل و تصرف نویسندگان در شخصیتپردازی آثار اقتباسی روشن شده است. آثار مورد نظر به چند دلیل از بین 128 اثر اقتباسی از مثنوی انتخاب شده است؛ دلیل اول آن که این آثار غالباً تک روایتی بوده و مجموعههای داستانی به دلیل طولانی بودن آنها، از حوزهی این پژوهش خارج شدهاند و دیگر آن که این پژوهش، فقط آثار اقتباسی بازآفرینی و بازنویسی را بررسی کرده و دیگر انواع اقتباس، از حوزهی بررسی خارج شدهاند. هدف از بررسی شخصیتها در آثار اقتباسی از مثنوی این است که انواع شخصیتها مشخص و دستهبندی شده و شیوههای پردازش آنها بررسی شود. دستهبندی شخصیتها، بررسی جنبههای نمادین آنها و کشف نوآوریها در شخصیتسازی این آثار از جمله، ورود شخصیتهای کودک و نوجوان و شخصیتهای مؤنث، از مهمترین یافتههای پژوهش حاضر است.