بررسی آثار متقابل تبادل اطلاعات، سرمایه رابطهای و عدم اطمینان محیطی بر عملکرد سرمایهگذاریهای مشترک (مورد مطالعه: شرکتهای پیمانکاری EPC صنعت نفت و گاز و پتروشیمی)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، گروه MBA، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه MBA، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 کارشناس ارشد، گروه MBA، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jibm.2020.300813.3816چکیده
هدف: این پژوهش با هدف سنجش آثار متقابل تبادل اطلاعات، سرمایههای رابطهای (شامل اعتماد دوجانبه و تعهدهای متقابل) و عدم قطعیت محیطی، بر عملکرد سرمایهگذاریهای مشترک یا ائتلافهای استراتژیک اجرا شده است. روش: جامعه پژوهش، شرکتهای پیمانکاری ایرانی فعال در صنعت ساختوساز و دارنده گواهینامه صلاحیت طرح، تدارک و ساخت در رسته نفت، گاز و پتروشیمی در نظر گرفته شده است. دادههای این پژوهش از طریق توزیع پرسشنامه جمعآوری شده و با روش معادلات ساختاری و بهکمک نرمافزار Smart PLS تحلیل شدند. یافتهها: بر اساس یافتهها، تبادل اطلاعات هم بهطور مستقیم و هم از طریق اعتماد دوجانبه و تعهدهای متقابل، بر عملکرد مشارکتها تأثیر مثبت معناداری میگذارد. از سوی دیگر، مشخص شد که عدم قطعیت محیطی، هیچگونه نقش تعدیلکننده منفی یا مثبتی روی اثر تبادل اطلاعات بر اعتماد دوجانبه و تعهدهای متقابل ندارد؛ اما روی تأثیر اعتماد دوجانبه و تعهدهای متقابل بر عملکرد مشارکت اثر مثبت میگذارد. بهعلاوه، عدم قطعیت محیطی، روی اثر تبادل اطلاعات بر عملکرد مشارکت، تأثیر منفی دارد. نتیجهگیری: در مشارکتها، عملکرد خوب نتیجه بهبود و تحول سرمایه رابطهای میان شرکای ائتلاف است. مدیران باید از این موضوع آگاه باشند که تبادل دوجانبه اطلاعات، آغازگر چرخه بهبود روابط یا به تعبیر دیگر، همان سرمایه رابطهای است؛ زیرا تبادل اطلاعات به آغاز و ایجاد روابط و در نتیجه، اعتماد دوجانبه و تعهدهای متقابل کمک میکند. این گفته بر این موضوع دلالت دارد که شرکا در مشارکت، به تبادل اطلاعات فعال نیاز دارند و باید در این زمینه بکوشند تا بتوانند روابط را در ابتدا و در مراحل مختلف ارتقا دهند.
