بازنگری ورود آریاییها به فلات ایران در پرتو آگاهیهای جدید ژنتیکی (گورستان گوهرتپه، بهشهر)
نویسندگان
1 دانشیار گروه باستانشناسی دانشگاه تربیت مدرس
2 استادیار گروه باستان شناسی، دانشگاه مازندران
3 دانشجوی دکتری باستان شناسی، دانشگاه تربیت مدرس
4 کارشناس آزمایشگاه ژنتیک پزشکی
5 استادیار گروه انسانشناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
6 دانشیار گروه ژنتیک پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22059/ijar.2017.65922چکیده
مسئله ورود مهاجران آریایی به فلات ایران همواره از اهمیتی ویژه برخوردار بوده است. گرچه پژوهشهای دیرپای زبانشناسی و بعدها باستانشناسی نتوانست به طور قطع به مجادله پیرامون این موضوع خاتمه دهد اما ژنتیکِ جمعیتها و به ویژه ژنتیک باستانی توانست تا حدود زیادی سهم باستانشناسی، انسانشناسی و زبانشناسی در این بحث را روشن و نتایج کاربردی درباره منشأ، مهاجرت و سهم خزانه ژنتیکی ایرانیان از این مردمان مهاجر را ارائه کند. در این پژوهش نتایج استخراج موفقیتآمیز DNA باستانی از استخوانهای انسانی منتسب به عصر آهن (هزاره نخست پیش از میلاد و بلافاصله پس از ورود مردمان آریایی به ایران) در محوطه گوهرتپه جنوب شرق دریای مازندران ارائه شده است. مقایسه شناساگرهای ژنتیکی مردمان عصر آهن این محوطه با مردمان پیش از عصر آهن و همچنین ساکنین امروزی این ناحیه جغرافیایی، در کنار مروری اجمالی بر نتایج ژنتیکِ باستانی مردمان ایرانی که توسط متخصصین دیگر انجام پذیرفته، همگی در تائید این گزاره هستند که گرچه تأثیر جمعیتهایی که در تاریخ، آریایی خوانده شدهاند بر خزانه ژنتیکی ساکنین بومی سرزمین ایران چندان قابل توجه نبوده، ولی نمیتوان اثرات فرهنگی چشمگیر بر روی زبان و آرایههای آئینی جدید را نادیده انگاشت. مردمان امروزی ساکن در ایران اساساً نوادگان هزاران نسل از دودمانی هستند که ریشه در پارینهسنگی جدید (حوالی 40 هزار سال پیش) داشته و در ادوار سپسین با تأثیرپذیری از دیگر فرهنگهای مهاجر، در نهایت پدیدآورنده هویت زیستی- فرهنگی ساکنین امروزی فلات ایران گردیدهاند.
