مقایسۀ کارآیی الگوریتمهای ماشین بردار پشتیبان و حداکثر احتمال در آشکارسازی تغییرات کاربری اراضی (مطالعۀ موردی: حوضۀ آبخیز سیمینهرود)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مهندسی آبخیزداری، دانشکدۀ منابع طبیعی دانشگاه تربیت مدرس، نور
2 استادیار گروه اقتصاد محیطزیست، دانشگاه آزاد اسلامی، علوم و تحقیقات، تهران
doi
چکیده
با توجه به اینکه الگوریتمهای متنوعی برای طبقهبندی تصاویر ماهوارهای در سنجش از دور توسعه یافتهاند، انتخاب الگوریتم مناسب طبقهبندی در دستیابی به نتایج صحیح نقش بسیاری ایفا میکند. به همین منظور در پژوهش حاضر، با مقایسۀ کارآیی صحت طبقهبندی دو الگوریتم حداکثر احتمال و ماشینهای بردار پشتیبان، الگوریتم دقیقتر تعیین، و از آن برای بررسی روند تغییرات کاربری اراضی استفاده شد. تحقیق حاضر در حوزۀ آبخیز سیمینهرود و با استفاده از تصاویر سنجندههای TM، ETM+ و OLI انجام گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که الگوریتم ماشین بردار پشتیبان، درمقایسه با الگوریتم حداکثر احتمال، تصاویر ماهوارهای را بهتر طبقهبندی کرده است و از میان کرنلهای ماشین بردار، کرنل تابع پایۀ شعاعی (RBF) کارآیی بهتری داشته است. بنابراین، از الگوریتم ماشین بردار پشتیبان با کرنل تابع پایۀ شعاعی برای تهیۀ نقشۀ کاربری اراضی دورههای مورد بررسی و تغییرات کاربری استفاده شد. بررسی روند تغییرات کاربری اراضی، با استفاده از این کرنل، مشخص کرد که در طی دورههای بررسیشده، مساحت کاربریهای زراعت آبی از 30.535 هکتار به 67.210 هکتار، زراعت دیم از 79.909 هکتار به 123.383 هکتار و مناطق مسکونی از 474 هکتار به 1934 هکتار افزایش یافته است درحالیکه مراتع از 259.811 هکتار به 178.398هکتار، و منابع آب از 240 هکتار به 41 هکتار روند کاهشی دارند.