بررسی میزان تأثیر برنامههای کتابدرمانی بر کاهش پرخاشگری کودکان
نویسندگان
1 دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22099/jcls.2012.443چکیده
بسیاری از صاحبنظران توجه به دوران کودکی را هموار ساختن راه برای زندگی سالم در بزرگسالی میدانند. کودکان در مراحل مختلف زندگی، از ویژگیهای رشد شناختی متفاوتی برخوردارند که در رفتار آنان قابل تشخیص است. اگر مراحل رشد به خوبی طی نشود، مشکلاتی به وجود میآورد که میتواند در رفتارهای ناهنجار کودک مشاهده شود. شناسایی داستان به عنوان ابزاری تربیتی، سابقهای طولانی دارد. ولی استفاده از آن برای رفع مشکلات روانشناختی در سالهای اخیر در ایران مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر، با هدف بررسی میزان تأثیر کتابهای داستانی مناسب با رویکرد کتابدرمانی بر پرخاشگری کودکان گروه سنی الف انجام میشود. این پژوهش به روش تجربی تکآزمودنی و با استفاده از پیش آزمون و پس آزمون انجام گرفت. از سیاهه وارسی برگرفته از توصیههای پرخاشگری هیوز و رایس برای گردآوری اطلاعات استفاده شد. در این پژوهش، 5 کودک مهدکودک وابسته به دانشکدهی علومتربیتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد در مقطع پیش دبستانی (سنین 5-6 سال) در سال تحصیلی 87- 88 برای انجام آزمون انتخاب شدند. این کودکان، بنابر تأیید مربیان و والدین و نیز آزمون پرخاشگری رفتار پرخاشگرانه داشتند. همچنین 10 داستان از مجموعه داستانهایی که در پژوهشهای پیشین برای کنترل و یا کاهش رفتار پرخاشگرانه مناسب تشخیص داده شده بود، در نظر گرفته شد. این کتابها در طی 10 جلسه 20 الی 30 دقیقهای برای کودکان خوانده شد. مشاهدهها و نیز دادههای به دست آمده نشان داد که به جز یک مورد، سایر رفتارهای پرخاشگرانه که در پیش آزمون شناسایی شده بود، تا حدی کاهش پیدا کردند.