ضد انقلابیگری در نظام بین الملل: مبانی و نمودهای عملی
نویسندگان
1 دکترای علوم سیاسی- عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه رازی کرمانشاه
2 کارشناس ارشد علوم سیاسی دانشگاه رازی کرمانشاه
doi
چکیده
بازیگران اصلی نظام بینالملل به منظور حفظ امنیت و برتری خود در عرصۀ جهانی، دارای رفتار و خصلتی محافظهکارانه هستند و بدین لحاظ ضمن تأکید بر "حفظ وضع موجود"، تلاش میکنند تا وضعیت نسبتاً همگون و منسجم نظام بین المللی را حفظ نموده و مانع بروز تغییرات و دگرگونی هایی بنیادین در ساختار این نظام شوند. این در حالی است که انقلاب های بزرگ، با طرح ایده های جهانی و اصول نجات بخش خود، در صدد تحقق و اجرای آرمانهایی فرامرزی بر میآیند و اصول و معیارهای حاکم بر سیستم جهانی را به چالش کشیده و مدعی شروع دوران نوینی در حیات سیاسی- اجتماعی بشریت در مقیاسی بین المللی میشوند. این مقاله، چرایی و چگونگی شکل گیری موجی از ضد انقلابیگری و اقدامات تقابلی در نظام بینالملل علیه انقلابهای بزرگ (انقلابهای فرانسه، روسیه، چین و ایران) را مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهد و این مدعا را به محک آزمایش می گذارد که در برابر انقلاب های بزرگ دارای اهداف جهانی و آرمانهای فراملی، نوعی ضد انقلابیگری نیز در مقیاس بین المللی توسط بازیگران عمدۀ نظام بین الملل، که ساختار سیستم، منافع و جایگاه خود را در خطر می بینند، شکل می گیرد. پزوهش حاضر در نهایت به این نتیجه دست می یابد که اگرچه ایدهها و آرمان های جهان وطنی گرایانه و نجاتبخش انقلابهای بزرگ شور و اشتیاق گستردهای را در بین بخش های وسیعی از ملت های جهان بر می انگیزند، اما مبانی ساختاری نظام بین المللی و بازیگران اصلی جامعۀ جهانی، بعنوان حافظان وضع موجود، بصورت یک مجموعۀ هماهنگ، در برابر جاهطلبی های آنها موضعگیری و مخالفت میکنند تا اجازه ندهند که یک "بازیگر یاغی" بنیانهای ساختاری نظام بین الملل را به چالش کشیده و اصول و معیارهای آن را به زیر سئوال ببرد