ارائه مدل مفهومی استراتژی رقابت همکارانه در بخش ارتباطات ثابت و سیار ایران: مطالعه چندموردی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 استاد، گروه مخابرات، دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jibm.2018.258449.3064چکیده
هدف: رقابت همکارانه که از تلفیق دو استراتژی رقابت و همکاری منتج میشود، نوع جدیدی از روابط بین سازمانی است که میتواند به وضعیتی برد ـ برد منتهی شود. در مقاله حاضر سعی شده است تا از طریق روش مطالعه چندموردی و بهرهمندی از نظر خبرگان بخش ارتباطات ثابت و سیار ایران، مدل مفهومی از استراتژی رقابت همکارانه در این صنعت ارائه شود. روش: پس از طراحی پروتکل مطالعه موردی، دو نمونه برای رقابت همکارانه در صنعت ارتباطات ثابت و سیار انتخاب شد و با جمعآوری اطلاعات و شواهد از نمونههای پژوهش و تحلیل درونموردی و بینموردی، مدلی مفهومی برای استراتژی رقابت همکارانه در بخش ارتباطات ثابت و سیار بهدست آمد. یافته ها: بر اساس یافتههای بهدستآمده، محرکهای درونی شرکتها، رفتار ذینفعان و ویژگیهای صنعت، بهعنوان متغیرهای اصلی گرایش به استراتژی رقابت همکارانه شناخته شدند. ضمن آنکه بر نقش قابلیت رقابت همکارانه بهعنوان متغیر کلیدی در موفقیت این استراتژی تأکید شده است. تنشهای این رابطه و راهکارهای مدیریت آنها و پیامدهای مالی و غیر مالی این استراتژی برای شرکتها نیز بررسی شد. نتیجه گیری: افزون بر انگیزههای مالی، نقش دولت و سازمانهای تنظیم مقررات در شکلگیری فضای مساعد برای استراتژی رقابت همکارانه، انکارناپذیر است. برای موفقیت در استراتژی رقابت همکارانه، به چند عامل و قابلیت خاص نیاز است. برخی از این عوامل با ذهنیت و شرایط خاص مدیران آن شرکت و برخی دیگر با توانمندیها، منابع و ویژگیهای سازمانی مرتبط است که میتواند موجب متعادلسازی تنشها و جلوگیری از بروز پیامدهای منفی این استراتژی شود.
