طراحی مدل بهینهسازی کاربری اراضی مبتنی بر الگوریتم ژنتیک چندهدفه با رویکرد آمایش سرزمین (مطالعة موردی: رودبار جنوب – استان کرمان)
نویسندگان
1 دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشگاه تربیت مدرس
3 دانشگاه شهید بهشتی
4 دانشگاه شهید بهشتی
5 دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
با افزایش جمعیت و بهتبع آن افزایش نیازهای جامعه، آمایش سرزمین اهمیت ویژهای یافته است. بهدلیل پیوند آمایش سرزمین با چندین هدف متضاد، استفاده از الگوریتمهای تکاملی چندهدفه ـ درصورت تناسب الگوریتم با نوع مسئلهـ میتواند مفید باشد. در پژوهش حاضر ضمن ارائة مدلی بهمنظور بهینهسازی کاربری اراضی، راهحلی مؤثر برای بهکارگیری الگوریتم ژنتیک چندهدفه در انواع مسائل مربوط به آمایش سرزمین معرفی میگردد. مدل طراحیشده در پژوهش حاضر بهمنظور بهینهسازی کاربری اراضی از الگوریتم NSGA-II بهره میبرد. خروجیهای این مدل، الگوهایی برای آمایش سرزمین هستند که فرسایش منطقه را تا حد زیادی کاهش میدهند و سطح منفعت اقتصادی منطقه را بالا میبرند. در این مدل، کاربریها دارای بالاترین سازگاری، کمترین دشواری تغییر و بیشترین پیوستگی هستند. بهمنظور استفاده از الگوریتم ژنتیک چندهدفه در حل مسائل آمایش سرزمین در این پژوهش راهکاری ابتکاری برای تولید جمعیت اولیه و عملگر ابتکاری ترکیب متناسب با مسائل آمایش سرزمین شرح و بسط داده شد. مدل طراحیشده در منطقة رودبار جنوب واقع در استان کرمان پیادهسازی شد. نتایج بهدستآمده نشان دادند که الگوهای آمایش سرزمین پیشنهادشده در این مدل میتوانند درحدود 30 تا 35 درصد فرسایش منطقه را کاهش دهند؛ درعینحال سطح منفعت اقتصادی حاصل از تغییر کاربری بین 40 تا 50 درصد رشد خواهد داشت. همچنین تمامی الگوها دارای سازگاری بالا و دشواری تغییر اندک هستند. با بررسی عملکرد عملگرهای ابتکاری ارائهشده، مشخص شد این عملگرها تأثیر بسزایی در روند حل مسئله داشتند. کلیدواژهها: بهینهسازی چندهدفه، الگوریتم NSGA-II، توسعة عملگرهای ابتکاری، آمایش سرزمین، توان اکولوژیک.