بررسی ضایعات پری آپیکال توسط رادیوگرافی دیجیتال، سونوگرافی و کالر داپلر (مطالعه توصیفی)
نویسندگان
1 استادیار گروه رادیولوژی دهان، فک و صورت, دانشگاه آزاد اسلامی واحد دندانپزشکی تهران، ایران.
2 استادیار گروه اندودانتیکس، دانشگاه آزاد اسلامی واحد دندانپزشکی تهران، ایران.
3 دندانپزشک
4 متخصص رادیولوژی، بیمارستان آریا، تهران، ایران.
doi
10.22038/jmds.2014.2834چکیده
مقدمه: سونوگرافی و کالرداپلر در کنار رادیوگرافی برای تشخیص ضایعات پریآپیکال معرفی شده اند. این تحقیق با هدف بررسی همخوانی اطلاعات به دست آمده از ضایعات پریآپیکال در رادیوگرافی دیجیتال، سونوگرافی و کالر داپلر انجام شد. مواد و روشها: در این مطالعه توصیفی که به روش مقطعی انجام شد، بیمارانی که در مدت یک سال به بخش اندودونتیکس دانشکده دندانپزشکی آزاد تهران مراجعه کرده و دارای ضایعه در ریشه دندانهای قدامی فک بالا یا پایین بودند بررسی شدند. رادیوگرافی تهیه و ابعاد و بوردرهای ضایعه بررسی شد. همین شاخصها به علاوه اکوژنیسیتی و Vascularity ضایعه نیز توسط سونوگرافی و کالر داپلر بررسی گردید. یافتههای سه روش با آزمون مکنمار، Paired t testو Wilcoxon signed ranks test مورد قضاوت آماری قرار گرفت و میزان همبستگی مقادیر ابعاد در دو روش با آزمون اسپیرمن مشخص شد. یافتهها: رادیوگرافی در 20 ضایعه و سونوگرافی در 15 ضایعه قادر به اندازهگیری ابعاد بودند. بین دو تکنیک همخوانی در مشاهده بوردر ضایعات وجود نداشت (508/0P<). بین دو روش در اندازه ابعاد مزیودیستالی و فوقانی تحتانی ضایعات همخوانی وجود نداشت (به ترتیب 165/0P= و 228/0P=). اندازه ضایعات درهر دو بعد در رادیوگرافی بزرگتراز سونوگرافی واختلاف از لحاظ آماری معنیدار بود (005/0P= و 041/0P=). سونوگرافی و کالر داپلر قادر به توصیف ضایعات بودند. نتیجه گیری: در سونوگرافی ابعاد ضایعات کوچکتر از رادیوگرافی مشاهده میشود و سونوگرافی در بسیاری از موارد قادر به نمایش ضایعات نیست. سونوگرافی به همراه کالرداپلر میتواند به عنوان ابزار کمکی در تشخیص نوع ضایعه در کنار رادیوگرافی مفید باشد.