ارائه مدلی برای مدیریت اتحادهای راهبردی تحقیق و توسعه در صنعت خودروی کشور ایران
نویسندگان
1 دانشیار، گروه MBA، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
3 دانشجـوی دکتـری سیـاستگذاری بازرگانی، دانشـکده مدیریت دانشـگاه تهران، تهران، ایـران
4 استادیار، گروه MBA، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران ایران.
doi
10.22059/jibm.2018.258526.3065چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف کشف مقولههای تأثیرگذار و تعیین روابط این مقولهها در مدیریت اتحادهای راهبردی تحقیق و توسعه صنعت خودروسازی کشور ایران انجام شده است. روش: در این پژوهش برای طراحی مدل از روششناسی نظریه داده بنیاد استفاده شده است. از نمونهگیری قضاوتی و گلوله برفی برای یافتن خبرگان صنعت خودرو بهره گرفته شد و پس از انجام 10 مصاحبه و با در نظر گرفتن منطق نمونهگیری نظری، اشباع نظری حاصل شد. یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد، مقوله محوری مدیریت اتحاد شامل مدیریت روابط و تعاملات، تعارض، مذاکره و کنترل است. مقولههایی همچون متغیرهای محیط کلان و ویژگیهای صنعت خودروی کشور و مقولههای خُردی از قبیل شرایط شکلگیری اتحاد، نوع اتحاد و اعتماد متقابل از جمله مهمترین مقولههای تأثیرگذار بر مدیریت اتحادهای راهبردی شناخته شدهاند. نتیجهگیری: یافتههای این پژوهش حاکی از آن است که برای موفقیت مدیریت اتحادهای راهبردی تحقیق و توسعه در صنعت خودرو، طرفین باید به کلیه مقولهها و زیرمقولههای شناسایی شده در این پژوهش بهدقت توجه کنند و در خصوص هر یک از آنها اطلاعات لازم و کافی داشته باشند.
