طایفه مستقل عرب کُتی؛ بزرگ‌ترین گروه عشایری عرب کوچرو در منطقه ورامین تهران

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فلکلور در آکادمی علوم تاجیکستان

doi
10.22059/ijar.2013.50674
چکیده

عشایر ایران به دلایل مختلفی دارای اهمیت هستند، اول از این نظر که سهم بزرگی از جمعیت کشور را تشکیل می­‌دهند و اساس معیشت آنان مبتنی بر دامداری سنتی است، دوم کوچ­گری و جا­به­‌جا شدن بین   آنها میان ییلاق و قشلاق که به منظور تعلیف دام در مراتع طبیعی و بهره­‌جویی از تنوع آب و هوایی صورت می­‌گیرد و سوم وابستگی آنها به ساختار سیاسی ـ اجتماعی مبتنی بر سلسله مراتب ایلی که از شاخص‌­های مهم شناخت اجتماع عشایری است. پژوهش بر روی ایلات، عشایر و اقوام ایرانی آداب و رسوم، فرهنگ و ساخت اجتماعی جامعه ایلی را نمایان می­‌سازد و با پرداختن به سازمان اجتماعی و شیوه اقتصادی می‌توان به برنامه­‌ریزی برای یافتن راه­کارهای اجتماعی ـ اقتصادی عشایر کمک کرد. در دهه‌­های اخیر در نتیجه تحولات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کشور، جامع عشایر تغییرات اساسی کرده است، متلاشی شدن نظام قبیله­‌ای، فراموشی سنت­‌های فرهنگی، جایگزینی فرهنگ مردمان یکجا­نشین، تغییر در نوع معیشت و سکونت یا مهاجرت شهری، مواردی است که فرهنگ عشایر کوچرو را تحت شعاع قرار داده است. هدف این بررسی توصیف وضعیت اجتماعی ـ فرهنگی طایفه مستقل عرب کُتی یکی از بزرگ‌ترین طوایف عرب کوچرو در نزدیکی تهران است که به عنوان بخشی از تغییرات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی به وجود‌‌آمده در آن به دلیل هم‌جواری با شهر ورامین و کلان­شهر تهران  بوده است.