بررسی میزان القاء اینترلوکین-1 بتا (IL-1β)، فاکتور نکروزدهنده توموری (TNF-α) و مایلوپراکسیداز (MPO) پالپ دندان رت هایپرگلیسمیک توسط مینرال تری اکساید اگریگیت (MTA) و سمان غنی شده با کلسیم (CEM)
نویسندگان
1 استادیار اندودانتیکس، مرکز تحقیقات مواد دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
2 استادیار گروه اندودانتیکس دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران
3 استادیار اندودانتیکس، مرکز تحقیقات مواد دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
4 مرکز تحقیقات بیولوژی سلولی و مولکولی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
5 دانشیار آسیب شناسی دهان، فک و صورت، مرکز تحقیقات مواد دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
6 مرکز تحقیقات بیماریهای غیر واگیر کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
7 استادیار گروه فیزیولوژی و فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل
doi
10.22038/jmds.2014.2105چکیده
مقدمه: هدف این مطالعه بررسی میزان بیان اینترلوکین-1 بتا (IL-1β)، فاکتور نکروزدهنده توموری (TNF-α) و مایلوپراکسیداز (MPO) بعد از استفاده از MTA))Mineral Trioxide Aggregate و Calcium-Enriched Mixture (CEM) به عنوان پالپ کپ در رتهای دیابتی بود. مواد و روشها: از مدل حیوانی با القای دیابت با استفاده از Streptozotocin (تزریق داخل صفاقی به صورت mg/kg 65) استفاده شد. 34 رت به دو گروه دیابتی و سالم تقسیم شدند. بعد از اکسپوز پالپ مولر اول مگزیلا ، MTA یا CEM به عنوان ماده پالپ کپ استفاده شد و حفرات با سمان گلاس آینومر ترمیم شدند. 30 روز بعد، رتها قربانی شدند. اندازهگیری مدیاتورهای التهابی در سرم و مایع پالپ با استفاده از روش ELISA انجام شد. دادهها با استفاده از آزمون کای دو، همبستگی پیرسون و آنالیز واریانس یک طرفه آنالیز شدند (05/0α=). یافتهها: اختلاف آماری معنیداری بین میزان TNF-α، IL-1β و MPO در کانال ریشه رتهای سالم و دیابتی گروه MTA، مشاهده نشد (به ترتیب 827/0=P، 948/0=P و 365/0=P). اختلاف آماری معنیداری در مدیاتورهای TNF-α و IL-1β بین دو گروه سالم و دیابتی که در آنها از CEM استفاده شده بود مشاهده نشد (به ترتیب 652/0=P و 932/0=P) میزان MPO در رتهای سالم و دیابتی گروه CEM اختلاف معنیداری نشان داد (033/0=P). نتیجه گیری: براساس یافتههای مطالعه حاضر، در استفاده از MTA در هر دو گروه سالم و دیابتی تفاوتی در میزان متغیرهای TNF-α، IL-1β و MPO مشاهده نشد، همچنین در استفاده از CEM نیز تفاوتی بین TNF-α، IL-1β مشاهده نشد، اما میزان مایلوپراکسیداز (MPO) زمانی که از CEM استفاده شد افزایش یافت.
