فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

با افزایش تعداد کنش­گران غیردولتی و ازدیاد نقش آن­ها در جامعه بین­المللی، فراوانی جنگ میان دولت­ها به تدریج جای خود را به جنگ میان دولت­ها و کنش­گران غیر­دولتی داد و دولت­ها در معرض حملات این بازیگران جدید حقوق بین­الملل قرار گرفتند. در نتیجه، ضرورت دفاع مشروع علیه آن­ها به روشنی مشخص گردید اما از آن­جا که این کنش­گران در خاک دول دیگر اقدام به ایجاد پایگاه و فعالیت علیه دیگر دولت­ها می­نمایند لازم است حدود دفاع مشروع دولت قربانی علیه آن­ها و در محدوده سرزمینی دولت میزبان بررسی گردد و به این سؤالات پاسخ داده شود که چگونه اعمال این حق ذاتی در خاک دولت میزبان با اصل حاکمیت و تمامیت سرزمینی دولت مذکور قابل جمع خواهد بود؟ و مسئولیت یا عدم مسئولیت دول میزبان چه تأثیری در حدود اعمال دفاع مشروع توسط دولت قربانی دارد؟ در این مقاله پس از بررسی رویه دولت­ها و نظرات علمای حقوق به این نتیجه رسیدیم که چنان­چه حمله مسلحانه کنش­گران غیردولتی، قابل انتساب به دولت میزبان باشد، در اقدام به دفاع «علیه» دولت میزبان، تردید نمی­توان کرد و اگر این حمله منتسب به دولت میزبان نباشد(صرف نظر از مسئولیت غیر مستقیم دولت یا عدم مسئولیت آن) تنها می­توان به دفاع مشروع «علیه کنش­گران اما در سرزمین دولت میزبان»، قائل شد. دیگر ابعاد این موضوع نیز در این مقاله تجزیه و تحلیل خواهد شد.