ارزیابی ارگونومیکی تأثیر ارتعاش اره‌موتوری در ایجاد بیماری دست سفید (VWF) در اپراتور

نویسندگان

1 دانشیار گروه جنگلداری و اقتصاد جنگل، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

2 استادیار گروه علوم و صنایع چوب و کاغذ، دانشکدۀ منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران

3 دانشجوی دکتری مهندسی جنگل، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

4 استاد گروه جنگلداری و اقتصاد جنگل، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران

doi
10.22059/jfwp.2020.290970.1020
چکیده

بهره‌برداری از جنگل، کاری سنگین و خطرناک، دارای وضعیت کاری غیرطبیعی، ناراحت‌کننده و در معرض سروصدا و ارتعاش است که پیامدهای بهداشتی ناگواری دارد و امکان ابتلا به بیماری‌ها و صدمات شغلی را افزایش می‌دهد. اختلالات عروقی مانند پدیدۀ رینود یا دست سفید (VWF) از مهم‌ترین، خطرناک‌ترین و شایع‌ترین پیامدهای ارتعاش است. هدف این پژوهش تعیین حد زمانی مجاز ارتعاش، هنگام قرارگیری اپراتور در معرض ارتعاشات اره‌موتوری در بینه‌بری درختان انجیلی، صنوبر و توسکا برای پیشگیری از بیماری دست سفید در جنگل آموزشی و پژوهشی خیرود نوشهر است. اندازه‌گیری شاخص حد زمانی استاندارد نشان داد که حد زمانی (ساعت) قرارگیری اپراتور در معرض ارتعاش، در مرحلۀ بینه‌بری برای کل درختان حداکثر 59/2 ساعت است. براساس نتایج، ساعات مواجهۀ کارگر اره‌موتورچی با ارتعاش در گونۀ انجیلی بیشتر است و پیش‌بینی‌گر مدت زمان ابتلا به بیماری دست سفید در کارگر اره‌موتورچی بیشتر است، بنابراین اگر فرد در مرحلۀ بینه‌بری دو ساعت در روز مشغول استحصال درخت انجیلی باشد، کارگر اره‌موتورچی در طول هفته باید زمان کمتری و حداکثر 61/‌9 ساعت با اره کار کند. این مدت برای گونۀ صنوبر 34/14 ساعت و برای گونۀ توسکا 01/18 ساعت است. بر این اساس، هرچه ساعت مواجهۀ کارگر اره‌موتورچی در یک روز بیشتر باشد و همچنین ارتعاش کل اره‌موتوری افزایش یابد، اپراتور برای پیشگیری از بیماری دست سفید (VWF) در طول هفته باید زمان کمتری از اره‌موتوری استفاده کند.