بررسی چگونگی تأثیر جبران خدمات بر عملکرد فردی: بررسی نقش میانجی انگیزش درونی و تعدیلکننده خودکامیابی و انتظار دریافت پاداش (مطالعه موردی: بانک ملت)
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استاد گروه منابع انسانی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 دانشیار مدیریت دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
5 دکتری مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jibm.2014.51039چکیده
هدف: جبران خدمات مهمترین جزء روابط استخدامی و یکی از سنگینترین هزینههای هر سازمانی است. مدیران منابع انسانی سازمانها و همچنین نظریهپردازان مدیریت در حوزه جبران خدمات، همواره به دنبال پاسخ این سؤال بودند که جبران خدمات چگونه بر عملکرد افراد تأثیر میگذارد؟ این تحقیق با هدف تبیین روابط بین جبران خدمات و عملکرد فردی و برای پاسخ به این سؤال اساسی اجرا شده است. روش: این تحقیق با استفاده از روش رگرسیون سلسلهمراتبی و بر مبنای اطلاعات واقعی حقوق و دستمزد و اطلاعات بهدست آمده از پرسشنامه توزیع شده میان 1950 نفر از کارکنان بانک ملت سراسر کشور، اجرا شده است. یافتهها: نتایج این تحقیق حاکی از آن است که تأثیرات پرداخت عملکردی بر عملکرد کارکنان در مقایسه با پرداختهای ثابت بیشتر است. همچنین خودکامیابی و انتظار دریافت پاداش در روابط بین پرداخت مبتنی بر عملکرد و عملکرد فردی، نقش تعدیلکننده دارند. بر مبنای بخش دیگری از یافتهها و بر اساس نتایج رگرسیون سلسلهمراتبی، در این تحقیق نقش میانجی انگیزش درونی در روابط بین پرداخت و عملکرد فردی تأیید نشد. نتیجهگیری: بر اساس نتایج پژوهش، ارتباط بین پرداخت و عملکرد مثبت و معنادار بوده و از طرفی قدرت اثر پرداخت عملکردی بر عملکرد فردی نسبت به پرداخت ثابت بیشتر است. همچنین خودکامیابی در رابطه بین پرداخت عملکردی و عملکرد فردی نقش تعدیلکننده دارد. این نتیجه مهم، از ساختار پرداخت صنعت بانکداری در ایران (و البته بیشتر سازمانهای ایرانی) ریشه میگیرد.
