اثربخشی آموزش مرگ اندیشی مبتنی بر اندیشه های اسلامی در کاهش احساس رهاشدگی دانشجویان دانشگاه تبریز

نویسندگان

1 دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، دانشیار گروه علوم تربیتی دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

2 دکتری روان شناسی، مدرس دانشگاه فرهنگیان تبریز، تبریز، ایران

doi
10.22034/ksiu.2024.98.179
چکیده

هدف: یکی از اساسی‌ترین مشکلات شایع در دانشجویان، احساس رهاشدگی است. احساس رهاشدگی به عنوان یکی از پیامدهای احساس تنهایی اگزیستانسیال، از دست دادن پایگاههای حمایتی و نجات‌بخش انسانی است. بنابر این، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مرگ‌اندیشی مبتنی بر آموزه‌های اسلامی بر کاهش احساس رهاشدگی دانشجویان دانشگاه تبریز انجام شد. روش: این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماری این پژوهش، دانشجویان دانشگاه تبریز بود که 80 نفر به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایشی(40 نفر) و کنترل(40 نفر) جایگزین شدند. از ابزار پرسشنامۀ محقق‌ساخته رهاشدگی به عنوان پیش‌آزمون- پس آزمون در این پژوهش استفاده شد و سپس برنامۀ آموزشی مرگ‌اندیشی مبتنی بر آموزه‌های اسلامی به عنوان متغیّ مستقل در هشت جلسۀ یک ساعته روی آنها اجرا شد و در نهایت، داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس و در نرم‌افزار اس.پی.اس.اس نسخۀ 23 تحلیل شدند. یافته‌ها: یافته‌های حاصل از تحلیل کوواریانس داده‌ها نشان داد که آموزش مرگ‌اندیشی مبتنی بر آموزه‌های اسلامی، میانگین نمرۀ رهاشدگی را در گروه آزمایش و در تمام مؤلفه‌های آن، نظیر فقدان تکیه‌گاه، عدم عاملیت و وانهادگی، به طور معناداری کاهش داده است(P< 0/001). نتیجه‌گیری: مسئولان دانشگاهی و سیاستگذاران آموزشی می‌توانند با برگزاری آموزشهای رسمی و غیر رسمی در باب مرگ‌اندیشی مبتنی بر آموزه‌های اسلامی، احساس رهاشدگی دانشجویان را کاهش دهند.