بررسی تأثیر ابتلا به پریودنتیت مزمن بر میزان بیان ژن TLR-2 و TLR-4 در بافت لثه ای
نویسندگان
1 استادیار گروه پریودانتیکس، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد
2 دانشیار پریودانتیکس، مرکز تحقیقات دندانپزشکی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد
3 استادیار گروه پروتزهای دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، واحد بین الملل
4 استادیار گروه پریودانتیکس، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، واحد بین الملل
5 دانشیار پریودانتیکس، مرکز تحقیقات دندانپزشکی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد
6 دانشیار گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد
7 دانشیار گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد
doi
10.22038/jmds.2011.950چکیده
مقدمه: در عفونتهای پریودنتال پیش نیاز شروع پاسخهای میزبان، شناخت پاتوژنها توسط سیستم ایمنی میزبان میباشد. خانواده رسپتورهای Toll-like (TLRs)، مسئول شناسایی ساختارهای حفظ شده میکروبیال نظیر لیپوپلی ساکارید (LPS) باکتریها میباشند و مسیرهای سیگنال دهنده را که در نهایت منجر به پاسخهای ایمنی میشود، فعال میکنند. هدف از مطالعة حاضر، ارزیابی مقایسه میزان بروز TLR-2 و TLR-4 توسط تکنیک Real-time PCR در بافت لثهای سالم و دچار پریودنتیت مزمن بود. مواد و روشها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، که به تصویب کمیته اخلاق رسیده است، بیوپسیهای لثه از 20 فرد مبتلا به پریودنتیت متوسط تا شدید جمع آوری شد. از هر نفر، 2 نمونة بیوپسی یکی از سایت سالم (mm3≥PD و BOP منفی) و یکی از سایت بیمار (mm5≤PD و BOP مثبت) برداشته شد. RNA استخراج شده از بیوپسیها پس از ساخت cDNA، تحت آنالیز واکنش زنجیره پلیمراز کمی یا PCR کمی قرار گرفتند تا مقادیر نسبی mRNATLR-2 و TLR-4 در نمونهها مشخص شود. سپس مقادیر نسبی به دست آمده از دو ژن در گروههای مختلف، توسط آنالیز آماری ویلکاکسون زوجی با یکدیگر مقایسه شدند. یافتهها: سطوح نسبی بیان ژنهای TLR-2 و TLR-4 در سایتهای بیمار (به ترتیب 06/2±41/2 و 16/1±25/1) نسبت به سایتهای سالم (به ترتیب 04/1±91/0 و 60/0±41/0)، به طور معنیداری افزایش پیدا کرده بود (01/0P<). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه پیشنهاد کنندة این مطلب میباشد که بیماری پریودنتال به طور معنیداری سبب افزایش بیان ژن TLR-2 و TLR-4 در بافتهای لثهای میگردد.
