ارزیابی پایداری ژنوتیپهای نخود، برای دستیابی به ارقام پرمحصول و سازگار با مناطق دیم نیمهگرمسیری با روش تجزیه بایپلات
نویسندگان
1
2
3
4
5
6
doi
10.30473/cb.2023.67327.1905چکیده
به منظور دستیابی به ژنوتیپهای نخود کابلی پرمحصولتر از ارقام موجود که واجد صفات مناسبی چون عملکرد دانه، تعداد غلاف در بوته بیشتر، درشتی دانه، زودرسی و دیگر صفات زراعی موردنظر باشند، تعداد 16 ژنوتیپ پیشرفته نخود انتخابی از آزمایشهای پیشرفته مقایسه عملکرد سال زراعی 95-1394 به همراه ارقام شاهد عادل و آزاد به مدت سه سال زراعی (98-1395) در مناطق گچساران، گنبد، خرمآباد و ایلام در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه مرتبه کشت شدند. تجزیه واریانس مرکب اثر معنیدار ژنوتیپ، محیط و برهمکنش ژنوتیپ در محیط را نشان داد. ازاینرو از روش بایپلات برای تجزیه برهمکنش ژنوتیپ × محیط استفاده شد. دو مؤلفه اصلی اول در مجموع 32/50 درصد (بهترتیب 12/26 و 2/24) از کل تغییرات برهمکنش ژنوتیپ در محیط را توجیه میکردند. نمای چندضلعی بایپلات نشان داد که ژنوتیپهای 18، 9، 17 و 16 با عملکرد بیشتر از متوسط و در نزدیکی مبدأ بایپلات ژنوتیپهایی با پایداری عمومی بالا بودند. همچنین ژنوتیپهای 5، 11 و 12 به بسیاری از محیطها سازگاری نشان میدادند. نمای تستر متوسط بایپلات نیز نشان داد که ژنوتیپهای 12، 18 و 9 نزدیکترین ژنوتیپها به محور ATC و در نتیجه پایدارترین آنها بودند و متوسط عملکرد بالایی در محیطهای مختلف داشتند. نمای ژنوتیپ ایدهآل بایپلات نشان داد که ژنوتیپهای 5 و 12 در نزدیکترین فاصله از مبدأ بایپلات بهترین ژنوتیپها و ژنوتیپهای 1، 2 و 13 نامطلوبترین ژنوتیپها از نظر پایداری و عملکرد دانه بودند. با توجه به نتایج بهدستآمده ژنوتیپهای 5، 12، 9 و 16 بهعنوان ژنوتیپهای امیدبخش و کاندیدای معرفی انتخاب شدند.