بررسی آثار سیاستهای بودجهای خاص کاهش نابرابری مناطق در ایران: رهیافت اقتصادسنجی فضایی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه اقتصاد، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دانشجوی گروه اقتصاد، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 دانشیار گروه اقتصاد، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22084/aes.2021.24921.3348چکیده
بهدنبال تشدید نابرابری مناطق، دولت و مجلس درطی سالهای 1379 بهبعد ساختارهای مختلفی در برنامۀ پنجساله توسعه و قوانین بودجه نظیر نظام درآمد-هزینه، اعتبارات توازن منطقهای، دو درصد درآمد حاصل از فروش نفتخام، مادۀ 180 برنامۀ پنجم و... برای کاهش نابرابری و ایجاد توازن بین مناطق کشور درنظر گرفته است. باوجود گذشت 20 سال از طراحی و ساختارهای مذکور، نتایج و کارآمدی این اقدامات مورد بررسی قرار نگرفته است؛ از اینرو، ضروری است که آثار اجرای سیاستهای بودجهای اجرا شده در طی حدود 20سال گذشته را بر نابرابری مناطق بررسی نمود. برای اینمنظور از آمار مربوط به 31 استان در طی سالهای 95-1379 در قالب مدل اقتصادسنجی فضایی استفاده شده است. نتایج بهدست آمده از مدل دوربین فضایی (SDM) بیانگر این است که سیاستهای بودجهای اجرا شده در حدود 20سال گذشته برای کاهش نابرابری مناطق، تأثیر معنیداری بر نابرابری مناطق نداشته است. نتایج برای سه گروه: کلیۀ استانها، استانهای مرزی و استانهای با اقتصاد قویتر نیز یکسان است و عدم کارایی سیاست مذکور را نشان میدهد؛ ازطرف دیگر، چگالی جمعیت در یک منطقه، نابرابری آن منطقه را افزایش میدهد. در نتیجه عوامل کاهش نابرابری مناطق عوامل بیرونی نظیر منابع بودجه دولت نیست، بلکه عوامل درونی آنها ازجمله ساختار اقتصادی، چگالی جمعیت و... است.