استراتژیهای کسبوکار صنعت سینمای ایران؛ مدل کسبوکار صنعت سینمای ایران در بحران کرونا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت رسانه، دانشکده مدیریت کسبوکار، پردیس البرز، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه مدیریت رسانه و ارتباطات، دانشکدگان تهران، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/mmr.2024.377421.1082چکیده
هدف: سینما بهعنوان یک صنعت رسانهای جا افتاده، مدلهای کسبوکار متنوعی را تجربه کرده است؛ هرچند وضعیت آن در شرایط ایدئالی قرار ندارد. با پیش آمدن شرایط پاندمی در جهان، سینما یکی از تجارتهای پُرسودی بود که آسیب شدیدی دید. هدف پژوهش حاضر، ارائه مدل کسبوکار سینمای ایران، در وضعیت بحران، بهویژه در وضعیت پاندمی است.روش: این پژوهش کاربردی، اکتشافی و کیفی است. جامعۀ آماری آن، فعالان حوزه سینما و مالکان و مدیران کسبوکارهای سینمایی بود و نمونهگیری با روش گلولۀ برفی و تا رسیدن به حد اشباع نظری انجام گرفت. تحلیل دادههای حاصل از مصاحبه با ۱۵ نفر از فعالان حوزۀ سینما و مالکان و مدیران کسبوکارهای سینمایی، با استفاده از تحلیل مضمون انجام و کدگذاری شد.یافتهها: بر اساس نتایج مشتریان (مخاطبان) کسبوکار سینما، در هر دو وضعیت عادی و پاندمیک، طبقۀ متوسط شهری هستند. فیلمسازان در وضعیت پاندمیک، به ساخت سریال روی آوردهاند. هزینهها در وضعیت پاندمیک تغییری نکرده است؛ اما دستمزد بازیگر افزایش یافته است. اکران آنلاین در پلتفرمها و تولیدات VODها، اصلیترین جریان درآمدی در زمان پاندمی و مقوله کمدی و سرگرمی، مهمترین ارزش پیشنهادی سینمای ایران بوده است.نتیجهگیری: نشناختن مخاطب، اصلیترین چالش سینمای ایران در حوزه مدیریت کسبوکار است. تأثیرات شرایط پاندمی بر کسبوکار سینمای ایران، اگرچه کاهش تولید و ضربههای مالی و ریزش مخاطب بود؛ از طرفی فرصتهای زیادی را همچون بهبود بسترهای توزیع، قالبهای جدید سرگرمی، بهینهشدن تولید با استفاده از تکنولوژی، جلب سرمایه، تغییر بازار و حتی بهبود رابطه دولت و سینما و تبلیغات تخصصیتر ایجاد کرد.
