ساخت و رواسازی پرسشنامه یاری‌گری

نویسندگان

1 ، استادیار گروه فلسفه تربیت اسلامی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.

2 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

doi
10.22054/jep.2024.74024.3852
چکیده

یاری­گری که یکی از انواع رفتار جامعه­پسند است به اقدام یا فعالیت دواطلبانه­ای اشاره دارد که فرد در جهت کمک به دیگران بدون داشتن هرگونه چشم داشت یا انتظاری نشان می­دهد. در این پژوهش هدف ساخت ابزاری روا و پایا جهت اندازه­گیری سازه یاری­گری بود. پرسشنامه یاری­گری براساس مطالعه پیشینه توسط پژوهشگران طراحی و با نظر متخصصین تغییراتی در آن اعمال و در نهایت با 30 گویه برای اجرای نهایی آماده شد. این پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی بوده این پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری مورد مطالعه دانشجویان روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه علامه طباطبایی در سال 1402-1401 بودند که از طریق روش نمونه­گیری چندمرحله­ای به حجم 242 از این جامعه انتخاب شدند.  بعد از طراحی پرسشنامه همسانی دورنی سؤالات از طریق ضریب آلفا کرونباخ و روایی سازه آن از طریق تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی مورد بررسی قرار گرفت. همچنین روایی واگرا از طریق سؤالات خودمحوری بررسی شد و روایی واگرای آن تأیید شد. تحلیل عاملی 5 عامل شامل کمک­های داوطلبانه، کمک به خانوداه و دوستان، کمک به فامیل و غریبه­ها، کمک­های کوچک و کمک­های موقتی را شناسایی کرد. همچنین نتایج نشان داد که افراد تمایل بیشتری برای کمک به افراد خانواده و دوستان­شان دارند که این نتیجه با نظریه­های تکاملی موجود در این زمینه همخوانی دارد. پژوهش حاضر بر روی دانشجویان انجام شده و قابل تعمیم به سایر اقشار نیست، لذا توصیه می­شود این ابزار در سایر اقشار و رده­های سنی­ دیگر نیز اجرا و ویژگی­های روانسنجی آن مورد مطالعه قرار گیرد.