مقایسة عملکرد کایتوزان در سیستم تک و حاوی نانوذره به منزلة افزودنی پایانة تر در کاغذهای بازیافتی چاپ و تحریر
نویسندگان
1 کارشناس ارشد علوم و صنایع چوب و کاغذ دانشکدة منابع طبیعی دانشگاه تربیت مدرس نور، ایران
2 استادیار گروه علوم و صنایع چوب و کاغذ دانشکدة منابع طبیعی دانشگاه تربیت مدرس نور، ایران
3 استادیار گروه علوم و صنایع چوب و کاغذ دانشکدة منابع طبیعی دانشگاه تربیت مدرس نور، ایران
doi
10.22059/jfwp.2015.57117چکیده
به منظور جبران برخی ویژگیهای نامناسب کاغذهای بازیافتی، کاربرد مواد شیمیایی کمکی در پایانة تر کاغذسازی میتواند مؤثر باشد. در این تحقیق، عملکرد زیستبسپار کایتوزان بهتنهایی و همراه نانوذرة بنتونیت به منزلة افزودنی پایانة تر بر بازیافت کنارهبریهای سفید بررسی شد. بدین منظور کارآیی این زیستبسپار در سطوح 5/0، 1، 5/1، و 2 درصد (بر حسب وزن خشک الیاف) در دو سیستم تک و حاوی نانوذره با یکدیگر و با تیمار شاهد مقایسه شد. نتایج نشان داد افزودن مقادیر مختلف کایتوزان به تیمار شاهد (کاغذ فاقد کایتوزان) افزایش شاخصهای مقاومت به کشش، مقاومت به ترکیدن، و مقاومت به پاره شدن را باعث میشود. همچنین، در هر دو سیستم بهبود نتایج آبگیری از خمیرکاغذ (افزایش 75/18 و 5/23 درصدی به ترتیب در سیستم تک و نانوذره) و نیز ماندگاری در گذر اول (افزایش 5 و 10 درصدی به ترتیب در سیستم تک و نانوذره) مشاهده شد. این در حالی بود که کایتوزان همراه نانوذرة بنتونیت عملکردی بهتر در ویژگیهای یادشده ایجاد کرد. نکتة شایان توجه افزایش غیر قابل انتظار ویژگیهای مقاومتی در حضور نانوذرة بنتونیت و از سوی دیگر ادامة روند افزایشی ویژگیهای یادشده با افزایش سطوح مصرف مواد افزودنی (در محدودة آزمونشده در این تحقیق) بود.