مرگ و میر درختان در فاز کاهش پایه ها در روند تکامل توده های راش
نویسندگان
1 استادیار گروه جنگلداری و اقتصاد جنگل دانشکدة منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 استادیار دانشکدة فناوری کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 استاد گروه جنگلداری و اقتصاد جنگل دانشکدة منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد جنگل شناسی و اکولوژی جنگل دانشکدة منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران
5 دانشجوی کارشناسی ارشد جنگل شناسی و اکولوژی جنگل دانشکدة منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران
doi
10.22059/jfwp.2015.57126چکیده
آگاهی از شرایط توده و جایگزینی تدریجی گونههای درختی در مراحل و فازهای مختلف تحولی اطلاعات مناسبی در زمینة دخالتهای پرورشی همگام با طبیعت فراهم میسازد. یکی از فازهای تحولی مهم در روند تکامل توده فاز کاهش پایههاست. این پژوهش با هدف بررسی ویژگیهای کمی و کیفی خشکهدارها در فاز کاهش پایهها در پارسل سیصد و نوزده بخش گرازبن از جنگلهای کمتر دستخوردة خیرود نوشهر انجام شد. سه قطعه نمونة 1 هکتاری در این فاز انتخاب و آماربرداری صد درصد از مشخصههای خشکهدارها، شامل قطر و ارتفاع یا طول با قطر بیش از 5/7 سانتیمتر و شکل و درجة پوسیدگی، انجام شد. نتایج نشان داد در این فاز بیشترین میزان مرگومیر در طبقة قطری 10 سانتیمتری (کلاسة کمقطر) مشاهده میشود (125 خشکهدار). 39 درصد درختان به شکل سرپا (خشکهدار سرپا) و 61 درصد به شکل افتاده میپوسند. متوسط حجم خشکهدارهای سرپا و افتاده به ترتیب 31 و 69 درصد است. گونة راش بیشترین تعداد درختان در حال پوسیدن (2/47%) را به خود اختصاص میدهد و پس از آن گونة ممرز (1/36%) سهم چشمگیری دارد. مقایسة میانگین مرگومیر درختان نشان داد نوع و اندازه و درجة پوسیدگی خشکهدارها به شکلی معنادار متفاوت است و بیشتر خشکهدارها در این فاز در کلاسة کمقطر، مراحل اولیة پوسیدگی، و به شکل افتاده مشاهده میشوند. تعیین نرخ مرگومیر و وضعیت کمی و کیفی خشکهدارها در این فاز از تکامل توده میتواند راهگشای برنامههای پرورشی در این جنگلها باشد.