فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این پژوهش با هدف، تعیین اثربخشی آموزش صلح، بر روابط بین فردی و انگیزه‏ تحصیلی دانش‏آموزان، به‏ روش نیمه‏تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‏آزمون با در نظر گرفتن گروه کنترل و پیگیری یک‏ماهه انجام شد. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانش‏آموزان دختر دوره‏ اول متوسطه منطقه 19، آموزش‌وپرورش شهر تهران، در سال ‏تحصیلی 99-98، به تعداد بالغ‌بر 5901 نفر بود. حجم نمونه آماری پژوهش، 40 نفر دانش‏آموز دوره اول متوسطه بود که به ‏روش نمونه‏گیری هدفمند انتخاب شده‏اند. ابزار گردآوری داده‏ها، بخش ارزیابی روابط ‏بین فردی و انگیزه تحصیلی از پرسشنامه شایستگی تحصیلی (ACES)، الیوت ودیپرنا (1999) بود. پس از اجرای پیش‏آزمون، گروه آزمایش طی 8 جلسه 90 دقیقه‏ای به‏صورت پی‏درپی، بر اساس پروتکل آموزش صلح محقق ساخته، تحت آموزش صلح قرارگرفته و گروه کنترل، هیچ‏گونه آموزشی در این زمینه دریافت نکردند. در انتها، هردو گروه در معرض آزمون ارزیابی روابط بین فردی و انگیزه تحصیلی قرار گرفتند (پس‏آزمون). پس از گذشت یک ماه مجدداً هر دو گروه در معرض همان آزمون‏ قرار گرفتند (پیگیری). داده‏ها به‏ روش تحلیل واریانس با اندازه‏گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شد. تحلیل واریانس نشان داد که آموزش صلح 57 درصد تغییرات واریانس نمرات مهارت‏های بین فردی و 1/46 درصد تغییرات واریانس نمرات انگیزه تحصیلی را تبیین می‏کند؛ بنابراین می‏توان گفت آموزش صلح در افزایش مهارت‏های بین فردی و انگیزه تحصیلی دانش‏آموزان مؤثر بوده است؛ و این تأثیر پس از مرحله پیگیری پایدار مانده است (01/0 p<). نتایج این پژوهش حاکی از ضرورت یادگیری چگونه باهم زیستن است. آموزش صلح با تأثیرگذاری مثبت بر روابط بین فردی و انگیزه ‏تحصیلی دانش-آموزان، موجب بهبود روابط بین فردی دانش‏آموزان در مدرسه و افزایش انگیزه به تحصیل در آنان می‏گردد.