پرداخت جبرانی به صیادان جهت حفاظت از تنوع زیستی در مجموعه تالابهای فریدونکنار
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای اقتصادی کشاورزی دانشگاه زابل
2 دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی، دانشگاه زابل
3 استادیار، گروه اقتصاد کشاورزی، دانشگاه زابل
4 استاد گروه اقتصاد دانشگاه واترلو، کانادا
doi
10.22084/aes.2019.18201.2802چکیده
دلیل اصلی نقصان و تغییر کاربری گسترده منابع تالاب، اغلب در عدم محاسبه مناسب ارزشهای محیطزیستی غیربازاری تالابها در تصمیمات توسعهای است. با توجه به سطح شکار بالا در تالاب فریدونکنار، حفاظت از تنوع ژنتیکی اکوسیستم بهخصوص پرندگان مهاجر بدون مشارکت و همکاری جامعه محلی امکانپذیر نیست، لذا در این مطالعه برای جبران درآمد کاهش یافته و جلب مشارکت بهرهبرداران محلی از ابزار استفاده میکنیم. بدین منظور، از آزمون انتخاب برای برآورد ارزش اکوسیستم تالاب فریدونکنار استفاده شد و برای برآورد درآمد کاهش یافته بهرهبرداران مدل لاجیت شرطی بکار رفت. سپس این درآمد محاسبه شده بهعنوان مشوقی برای جلب مشارکت شکارچیان و مالکان زمین مورداستفاده قرار گرفت. نتایج حاصل از برآورد مدل لاجیت نشان داد که مجموع دریافتی هر شکارچی در منطقه برای سرخرود، ازباران و فریدونکنار به ترتیب حدود ۸۶/۲۳، ۴۷/۲۵ و ۴۲/۳۵ میلیون ریال است. علامت ضریب متغیرهای وسعت پناهگاه و هزینه پرداختی برای هر سه منطقه در سطح یک درصد معنیدار و مثبت است؛ یعنی بهبود این ویژگیها تأثیر مثبت و معنیداری بر تمایل به دریافت یا مطلوبیت نهایی شکارچیان دارد. به عبارتی با بهبود وضعیت یا افزایش وسعت پناهگاه و بهتبع، کاهش سطح شکار، تمایل به دریافت شکارچیان برای عدمشکار افزایش مییابد؛ اما با کوتاهتر شدن دوره شکار، مطلوبیت نهایی شکارچیان کم میشود، یعنی تأثیر منفی بر تمایل به دریافت افراد برای عدم شکار در منطقه فریدونکنار دارد.
