بررسی پیامدهای محیطی ناپایداری منابع آب در حوضۀ آبریز رودخانۀ زایندهرود
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکدة علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی تهران
2 دانش آموختة جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکدة علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی تهران
doi
10.22059/jphgr.2018.226191.1006997چکیده
حوضة آبریز زایندهرود در منطقة مرکزی ایران از مناطقی است که دارای مسئلة ناپایداری منابع آب است. در این پژوهشـ با روشهای تحلیل تغییرات کاربری ارضی، بررسی تغییرات بهرهبرداری از آبهای زیرزمینی، و توزیع پرسشنامهـ پیامدهای محیطی ناپایداری منابع آب در حوضة زایندهرود بررسی شده است. بر این اساس، تغییرات کاربری زمین بین سالهای 1380 و 1392 و تحول چاهها و سفرة آب زیرزمینی بین سالهای 1385 و 1390 مطالعه شده است و، با توجه به شدت بیشتر خشکسالی در پاییندست، در سکونتگاههای روستایی محدودة پاییندست حوضه، پرسشنامه توزیع شده است. بر اساس فرمول کوکران، تعداد پرسشنامهها از تعداد 33153 خانوار روستایی 380 نفر برآورد شده که، در طی تحقیق و بر اساس محدودیتها و حذف پرسشنامههای نادرست، تعداد نمونهها به 323 مورد رسیده و در تعداد 25 روستا توزیع شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد ناپایداری منابع آب در حوضة آبریز زایندهرود آثار محیطی نامناسبی دارد و پایداری حوضه را با خطر جدی روبهرو کرده است. تغییرات Land use حوضه نشان از دستاندازی گستردة فعالیتهای انسانی در حوضه داشته و، از طرفی، با خشکی رودخانه، فشار بر سفرههای آب زیرزمینی تشدید شده است. میانگین شاخصهای پرسشنامة پیامدهای خشکسالی نیز عدد 22/4 بهدست آمده که نشان از وضعیت نامناسب شاخصهای زیستمحیطی در بخش پاییندست حوضه دارد.