برآورد رانت کربن در صنعت سیمان ایران: کاهش سود در شرایط اجرای توافق پاریس(بر مبنای تجربه سیستم تجارت انتشار آلودگی اتحادیه اروپا)

نویسندگان

1 کارشناس ارشد اقتصاد انرژی دانشگاه شهید باهنر کرمان

2 استادیار گروه اقتصاد دانشگاه شهید باهنر کرمان

3 دانشیار گروه اقتصاد دانشگاه شهید باهنر کرمان

doi
10.22084/aes.2018.11545.2254
چکیده

مطالعه حاضر سعی دارد که با در نظر گرفتن شرایط اجرای توافق پاریس، مشخص سازد که چگونه سود صنعت سیمان تحت تأثیر قرار می­گیرد و عوامل مؤثر بر آلودگی و کاهش آلودگی ناشی از تولید سیمان را مشخص نماید. به‌منظور نیل به این اهداف با استفاده از روش شاخص میانگین لگاریتمی دیویژیا (LMDI) در طی دوره 1392-1390 برای صنعت سیمان مشتمل بر 68 کارخانه سیمان در کشور ایران مورد بررسی قرار گرفته است. با برآورد مدل تجربی، نتایج نشان­دهنده­ی این موضوع است که می­توان کاهش آلودگی­های زیست‌محیطی ناشی از صنعت سیمان را با استفاده از تکنولوژی­های نوین، سوخت­های جایگزین و کاهش استفاده از برق فراهم کرد. و نتایج بیانگر هفت عامل تجزیه برای انتشار آلودگی است که عبارت است از تأثیر فعالیت، تأثیر تجارت، تأثیر سهم کلینکر، تأثیر سوخت مرکب، تأثیر کارایی الکتریکی و حرارتی و تأثیر انتشار کربن است. می‌توان بین دو اثر اول که گزینه کاهش آلودگی غیرفنی هستند با سایر اثرات که گزینه‌های کاهش آلودگی فنی هستند تمایز قائل شد. همچنین نتایج حاکی از آن است که مازاد سهمیه­ای در تولید شرکت­های سیمان ایران ایجاد نشده و سود نداشته­اند، که برخلاف کشورهای اروپایی که دارای مازاد سهمیه و سود یا به عبارتی رانت کربن هستند در کشور ایران این رانت وجود ندارد زیرا سهمیه مازاد تولید که رایگان حاصل می­شود، ایجاد نشده که منجر به درآمد بیشتر و ایجاد ثروت شود.