اثر چسبندگی قیمت بر انتقال نرخ ارز شرطی در ایران: رهیافت مدل تعادل عمومی پویای تصادفی

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای علوم اقتصادی دانشگاه علامه طباطبائی

2 دانشیار دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی

doi
10.22084/aes.2017.12367.2334
چکیده

چسبندگی قیمت‌ها، عامل اصلی در انتقال ناقص نرخ ارز می­باشد. در این پژوهش، برای تحلیل اثر انتقال نرخ ارز به‌شرط هر یک از شوک‌های وارد بر اقتصاد (شوک تکنولوژی، درآمد نفتی، تولید خارجی، تقاضای پول، نرخ بهره خارجی و سیاست پولی)، از مدل تعادل عمومی پویای تصادفی برای اقتصاد ایران استفاده شده است. اولین و مهم‌ترین مزیت استفاده از این مدل این است که در این مدل نرخ ارز و قیمت‌ها هم‌زمان مشخص می­شوند و نرخ ارز را درون‌زا در نظر می­گیرد. دوم اینکه چون مدل مورد استفاده، ساختاری است، تحلیل‌ها می­تواند به‌شرط شوک‌های وارد بر اقتصاد باشد. انتقال نرخ ارز شرطی، به‌صورت تقسیم نسبت کوواریانس توابع ضربه-واکنش نرخ ارز و سطح قیمت بخش‌بر واریانس تابع ضربه- واکنش نرخ ارز طی افق موردنظر محاسبه گردید. نتایج حاکی از آن است که انتقال نرخ ارز در ایران ناقص است و درجه انتقال با توجه به هر شوک وارد بر اقتصاد متفاوت است؛ و بعد از بیست فصل به حدود 40 تا 70 درصد می­رسد. اثر تغییر در درجه چسبندگی قیمت‌ها بر انتقال نرخ ارز نیز بررسی گردید. نتایج نشان می­دهد که هر چه درجه چسبندگی قیمت‌ها بیشتر باشد، انتقال نرخ ارز کمتر می­گردد. می­توان نتیجه گرفت که یکی از دلایل بالا بودن انتقال نرخ ارز در ایران نسبت به کشورهای دیگر، چسبندگی ضعیف قیمت‌ها است. بنگاه‌های واردکننده محدود و غیررقابتی هستند و در هنگام وقوع شوک‌ها بدون ترس از دست دادن سهم بازار، تغییر نرخ ارز را به قیمت‌ها منتقل می­کنند­ و بنابراین درجه انتقال نرخ ارز بالا می­باشد.