ارائه مدل معادلات ساختاری جهتگیری هدف پیشرفت و خودکارآمدی تحصیلی با تأخیر در رضامندی تحصیلی: میانجیگری یادگیری خودتنظیم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، روانشناسی تربیتی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران (نویسنده مسئول)
2 استادیار، روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشجوی، کارشناسی ارشد، روانشناسی تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز ایران
doi
10.22054/jep.2021.34315.2348چکیده
هدف این مطالعه بررسی رابطه جهتگیری هدف پیشرفت و خودکارآمدی تحصیلی با تأخیر در رضامندی تحصیلی از طریق نقش واسطهای یادگیری خودتنظیم بود. شرکتکنندگان پژوهش حاضر، شامل 220 نفر ( 124 نفر پسر و 96 نفر دختر) دانشآموزان مقطع متوسطه دوم دبیرستانهای شهر اهواز بودند که به روش نمونهگیری تصادفی چندمرحلهای انتخاب شدند. به منظور اندازهگیری متغیرهای پژوهش، مقیاسهای تأخیر در رضامندی تحصیلی بیمبنتی و کارابینیک، یادگیری خودتنظیم پینتریچ و دیگروت، هدف پیشرفت تجدیدنظر شده الیوت و موریاما و خودکارآمدی تحصیلی مورگان-جینکز مورد استفاده قرار گرفتند. پایایی و روایی مقیاسهای به کار گرفته شده از طریق ضریب آلفای کرونباخ، تنصیف و تحلیل عامل تأییدی احراز گردید. با استفاده از نرمافزار SPSS، AMOS و با به کار گیری روش پریچر و هیز مدل پیشنهادی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که اولاً، جهتگیری هدف پیشرفت و خودکارآمدی تحصیلی به صورت مستقیم و مثبت پیشبین یادگیری خودتنظیم بودند. ثانیاً، یادگیری خودتنظیم نیز به صورت مستقیم و مثبت پیشبینی قوی برای تأخیر در رضامندی تحصیلی است. ثالثاً، یادگیری خودتنظیم نقش واسطهای بین جهتگیری هدف پیشرفت و خودکارآمدی تحصیلی با تأخیر در رضامندی تحصیلی دارد. بنابراین، توجه به متغیرهای شناختی و انگیزشی مؤثر از یکسو، از پیامدهای شکست در مدرسه میکاهد و از سوی دیگر محیطی مناسب برای افزایش یادگیری و بهبود عملکرد فراهم میسازد.
