تبیین مدل سرزندگی تحصیلی بر اساس خودناتوانسازی با میانجیگری عشق به یادگیری، عزّتنفس و مهارتهای خودتنظیمی
نویسندگان
1 دانشیار، روانشناسی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
2 کارشناسی ارشد، روانشناسی بالینی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد، روانشناسی تربیتی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
4 دکتری، روانشناسی تربیتی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران (نویسنده مسئول)
doi
10.22054/jep.2021.40800.2633چکیده
پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل سرزندگی تحصیلی بر اساس خودناتوانسازی با میانجیگری عشق به یادگیری، عزّتنفس و مهارتهای خودتنظیمی انجام شده است. جامعهی آماری شامل کلیهی دانشآموزان دختر و پسر دبیرستانهای شهر پلدختر( حدوداً 3990) بوده است که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، 350 نفر (175 دختر و 175 پسر) به روش تصادفی مرحله ای انتخاب شدند و پرسشنامههای خودناتوانسازی، سرزندگی تحصیلی، عزّتنفس، عشق به یادگیری و خودتنظیمی را تکمیل کردند. یافتهها نشان داد که مدل مفهومی پژوهش با برازش مناسبی مورد تأیید قرار گرفت. بر این اساس، بین خودناتوانسازی و سرزندگی تحصیلی رابطه منفی معناداری وجود دارد. علاوه بر این، دو متغیر عشق به یادگیری و عزّتنفس در رابطه میان متغیرهای خودناتوانسازی و سرزندگی تحصیلی به طور معناداری نقش میانجیگر دارند. با این وجود، متغیر مهارتهای خودتنظیمی به عنوان یک عامل میانجیگر در رابطه میان متغیرهای متغیرهای خودناتوانسازی و سرزندگی تحصیلی شناخته نشد. بر اساس این یافتهها میتوان نتیجه گرفت که در وهله نخست، خودناتوانسازی عاملی است که میتواند اثرات زیانباری بر سرزندگی دانشآموزان در محیط مدرسه داشته باشد. به همین سبب، باید با بهرهگیری از اثرات مثبت عواملی مانند افزایش عشق به یادگیری و عزّتنفس، آثار منفی این رابطه را به طور چشمگیری کاهش داد.
