بررسی اثر سرمایه اجتماعی بر بهرهوری نیروی کار در ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه اقتصاد دانشگاه تبریز
2 استاد گروه اقتصاد دانشگاه تبریز
3 استادیار گروه اقتصاد دانشگاه تبریز
4 کارشناس ارشد اقتصاد
5 استاد گروه اقتصاد دانشگاه تبریز
doi
10.22084/aes.2016.1409چکیده
با توجه به اینکه سرمایه اجتماعی را میتوان مجموعهای از هنجارهای موجود در نظامهای اجتماعی دانست که موجب ارتقاء سطح همکاری اعضای آن جامعه و پایین آمدن سطح هزینهها میشود، لذا انتظار بر این است تا بتواند موجب افزایش بهرهوری نیروی انسانی در سازمانها و نهایتاً کل جامعه شود. در این تحقیق بعد از بررسی سیر تاریخی و نیز تعاریف مختلفی که از سرمایه اجتماعی توسط علمای جامعهشناسی ارائه گردیده است و نیز کانالهای تأثیرگذاری آن بر سایر متغیرها و شاخصهای اجتماعی و اقتصادی، با استفاده از شاخصی که برای سرمایه اجتماعی در ایران در دوره 1360-1390 ساختهشده است، تأثیر این متغیر بر بهرهوری نیروی کار با استفاده از ابزارهای آمار توصیفی و استنباطی (روش ARDL) موردبررسی قرارگرفته است. نتایج حاصل از برآورد الگوهای کوتاه مدت و بلندمدت نشانگر تأیید فرضیه تحقیق یعنی تأثیرگذاری مثبت و معنیدار سرمایه اجتماعی بر بهرهوری نیروی کار میباشند. با توجه به یافتههای تحقیق میتوان از طریق تقویت سرمایه اجتماعی که جزء اصول اصلی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران است بر بهرهوری نیروی کار تأثیرگذار بود و آن را به صورت درونزا تقویت نمود.