بکارگیری شبیهسازی یکپارچه وسایلنقلیه و عابرینپیاده در ارزیابی سیاستگذاریهای قطارشهری (مطالعه موردی قطعهای از خط یک متروی تهران)
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه قم
2 مدیر مطالعات و برنامهریزی امور فنی و عمرانی مرکز مطالعات شهر تهران
doi
10.22075/jme.2021.22712.2051چکیده
ارتباط مستقیم و پیوستۀ مسافرین و وسایلنقلیه عمومی، بعنوان دو عضو اصلی از یک سامانۀ حملونقل، باعث شده است که هرگونه بهبود و خللی در بهرهبرداری از سیستم-های حملونقل عمومی اثر مستقیمی بر روی زمان سفر و زمان انتظار مسافرین داشته باشد. همچنین کاهش زمان سفر و انتظار برای مسافرین از جمله عواملی است که باعث افزایش تمایل عابرینپیاده بر استفاده از سیستمهای حملونقل عمومی میشود. از طرفی با استفاده از نرمافزارهای شبیهساز، که امروزه یکی از قویترین و قابلقبولترین ابزارهای تحلیل سیستمها هستند، میتوان استراتژیهای مختلف را شبیهسازی نموده و سپس مورد ارزیابی قرار داد. در این پژوهش با استفاده همزمان از نرمافزارهای ایمسان و لجیون، اجزا شبکه مورد نظر شامل قطار شهری، ایستگاهها و احجام تردد عابرین پیاده شبیهسازی و محدوده ایستگاه قیطریه تا شهید حقانی از خط 1 مترو تهران مدلسازی شد. با ساخت مدل بر اساس زمانبندیهای حال حاضر مترو و تغییر زمانبندی تردد قطارها مشاهده گردید که با درنظر گرفتن سرفاصله زمانی معادل 5 دقیقه، مجموع زمان انتظار مسافرین حدود 15 درصد نسبت به حالت فعلی کاهش مییابد. همچنین کاهش یک دقیقهای سرفاصلۀ زمانی و در نظر گرفتن آن معادل 4 دقیقه، کاهش 45 درصدی در زمان انتظار مسافرین را در پی خواهد داشت.