پیشبینی رفتارهای خودناتوانساز تحصیلی بر اساس اشتیاق تحصیلی، کیفیت زندگی در مدرسه و احساس تعلق به مدرسه دانشآموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر ری
نویسندگان
1 استادیار گروه روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه پیام نور، ،تهران،ایران
2 کارشناسی ارشد روان شناسی تربیتی،دانشگاه پیام نور،تهران،ایران
3 دانشیار گروه روان شناسی تربیتی،دانشگاه سمنان،سمنان، ایران
doi
10.22054/jep.2020.40596.2624چکیده
هدف از این پژوهش بررسی پیشبینی رفتارهای خودناتوانساز تحصیلی بر اساس اشتیاق تحصیلی، کیفیت زندگی در مدرسه و احساس تعلق به مدرسه دانشآموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر ری بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. حجم نمونه 350 نفر از این دانشآموزان و به شیوه نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب و به پرسشنامههای رفتارهای خودناتوان ساز جونز و رودوالت (1982)، اشتیاق تحصیلی فردریکز، بلومنفیلد و پاریس (2004)، کیفیت زندگی در مدرسه ویلیامز و باتن (۱۹۸۱) و احساس تعلق به مدرسه بری، بتی و وات (2004) پاسخ دادند. دادههای جمعآوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شد. یافتهها نشان داد که اشتیاق تحصیلی، کیفیت زندگی در مدرسه و احساس تعلق به مدرسه با رفتارهای خودناتوانساز تحصیلی رابطه منفی و معنیداری دارد (01/0>P). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نیز آشکار کرد که 4/27% درصد از کل واریانس رفتارهای خودناتوانساز تحصیلی بهوسیله اشتیاق تحصیلی، کیفیت زندگی در مدرسه و احساس تعلق به مدرسه تبیین میشود. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که اشتیاق تحصیلی، کیفیت زندگی در مدرسه و احساس تعلق به مدرسه سهم معنادار در پیشبینی رفتارهای خودناتوانساز تحصیلی دانشآموزان دارند.